Thailand
Terug
naar de kaart
BANGKOK
Als we eindelijk met onze zweterige handen alle formulieren weer hebben
ingevuld en alle stempels in onze paspoorten hebben gekregen, wandelen we echt
Thailand in en gaan we op zoek naar de bus die ons naar Bangkok zal brengen.
Na wat zoeken en vragen vinden we de groep die net zulke knal roze badges op
heeft als wij en dus ook naar Bangkok gaat (deze badges kregen we in de de bus
in Cambodja als bewijs dat we de bus naar Bangkok al betaald hebben, het lijkt
wel een schoolreisje...). Natuurlijk moeten we wachtenbij een restaurantje.
Als het tijd is om te vertrekken worden we achterin een soort vrachtwagen
geladen. Er is hier nota bene een compleet busstation, maar blijkbaar
staat onze bus daar niet bij. We zitten allemaal op banken aan de zijkanten.
Alleen voor Marc is geen plek meer, die moet achterop de treeplank staan. We
hobbelen lekker over de weg en net als we ons af beginnen te vragen of we het
wel goed begrepen hebben en we toch niet in deze vrachtwagen naar Bangkok gaan
draaien we een terrein op bij..... natuurlijk een restaurant. Er staat al een
grote luxe bus met airco op ons te wachten. We kunnen de bagage alvast
inladen, maar we vertrekken pas over 40 minuten. Er is natuurlijk nog even
tijd om in het restaurant wat te eten of te drinken. Om drie uur vertrekken we
dan eindelijk. Zonder als die stops waren we allang in Bangkok geweest. Maar
goed, we hebben geen haast. Het is alsof we de westerse wereld weer inrijden.
We rijden op goed asfalt en buiten zien we moderne supermarkten en
benzinepompen en westerse bewegwijzeringen. Alleen de palmbomen en het Thaise
schrift bewijzen dat we nog in Azië zijn. In Bangkok logeren we bij Peter,
die we in China hebben ontmoet. Het is wel erg lekker om even in een normaal
appartement te wonen in plaats van in een hotel. Gewoon een andere kamer
inlopen of de keuken in lopen en iets uit de koelkast pakken is een ongekende
luxe. Bovendien is Peter een uitstekende gastheer. Hij heeft gezorgd voor een
zeer uitgebreid ontbijt met vers fruit, vruchtensappen, yoghurt, bananenshake
en... bruin brood met Goudse kaas.
De slijmbalcompetitie-tijden leven gelijk weer helemaal op (voor degenen die
ons pas later zijn gaan volgen: zie het China-Dali reisverslag).
De eerste dagen nemen we vooral de tijd om wat nuttige dingen te doen:
foto's ontwikkelen, een vliegticket naar Nieuw Zeeland regelen, site bijwerken
en natuurlijk heel veel winkelen. ze hebben hier van moderne winkelcentra tot
stalletjes op straat met Rolex horloges. Ze hebben zelfs een compleet
warenhuis met computeronderdelen en allerlei elektronica gadgets (Pantip Plaza).
Wij hebben hier goedkoop een cardreader gekocht. Ze hebben ook een warenhuis
met verdiepingen vol met mobiele telefoons. Peter laat ons de beste plekken
van Bangkok zien om te eten en cocktails te drinken, zoals vis eten in een
restaurant waar je eerst je vis met een boodschappenkarretje gaat uitzoeken,
eten voor het goede doel bij 'condoms & cabbages', Mai Thai drinken
bovenop het dak van een hotel met 62 verdiepingen, natuurlijk Khao San Road,
een jazz bar in het Shariton hotel en natuurlijk een biertje met heerlijke
live muziek bij Mojo's.
KNOKKEN!!!!
Op een avond zitten we gezellig te eten in een Thais restaurantje vlakbij
Peter's appartement. Een tafel achter ons hebben ze al de nodige lege
bierflessen op tafel staan en worden er nog meer volle aangerukt. Het effect
laat zicht raden. Dat wordt knokken... Op zich moeten ze dat zelf weten, maar
als ze elkaar met de lege bierflessen achterna gaan en er een met z'n hoofd
onder het bloed op ons tafeltje belandt waardoor wij de inhoud van de ijsemmer
over ons heen krijgen wordt het te gek. Marc staat op en pakt rustig (maar
zeer overtuigend) de fles uit de dronken man z'n hand. Die is ineens heel
rustig en begint zich druk te verontschuldigen. Iemand anders uit de groep
komt ook nog even behulpzaam uitleggen dat ze er niets aan kunnen doen, maar
dat die andere zo'n eikel is... De groep ruziemakers vertrekt, het gevecht
wordt elders voortgezet. Vanaf de andere tafeltjes, waar mensen stoïcijns
door zaten te eten, worden nu dankbare blikken onze kant op geworpen. Wij gaan
onze broek drogen in een pub een paar meter verderop. De volgende dag moeten
we nog wel een paar bloedspetters uit Marc z'n broek wassen....
We hangen natuurlijk ook lekker de toerist uit in Bangkok. Zo slenteren we
uren rond bij de Wat Pho en bewonderen de Reclining Budha. We zoeken een hele
tijd naar de gouden koepel waar we in de lonely planet een foto van hebben
gezien, maar die blijkt uiteindelijk bij de tempel van de buren te zijn.
Drukfoutje van de planet... We drinken nog een lekker glaasje chrysantensap.
We zijn vervolgens te laat om nog het nationaal paleis te bezoeken. In plaats
daarvan maken we er een wandeling omheen en lopen we over de markt. De
makkelijkste manier om hier te komen is met de boot over de rivier en dat is
op zichzelf al leuk om te doen. We eten vanavond bij een restaurantje aan het
water, waar we ook weer met de boot naar toe gaan. Dit keer hebben we wel een
chauffeur die hoe nog moet leren... hij heeft bij iedere stopplaats een paar
minuten nodig om de boot zo te krijgen dat er ook daadwerkelijk mensen kunnen
in- en uitstappen Op zondag gaan we naar de weekendmarkt. Hier verkopen
ze werkelijk van alles. Van planten tot kleding en van chopsticks tot jonge
hondjes. We lopen hier de hele middag rond en hebben dan nog niet alles
gezien.
Na het weekend is eindelijk ons ticket naar Nieuw Zeeland rond. De
vliegtuigmaatschappij wil geen ticket uitgeven als we geen ticket Nieuw
Zeeland weer uit kunne laten zien (regels van de Nieuw Zeelandse overheid),
dus boeken we nog even snel een ticket naar Sydney via internet. Wat weer
betekent dat we een internetcafé met werkende printer moeten zien te vinden
om ons electronische ticket uit te printen... een uitdaging op zich. De
goedkoopste vlucht naar Auckland blijkt te zijn met Royal Brunei Airlines met
een tussenstop in Brunei. Het lijkt ons wel wat om van de gelegenheid gebruik
te maken om iets van dit rijke oliestaatje te zien, dus we besluiten een
stopover te maken van 3 dagen. Maar eerst nog even Thailand....
We gaan lopen van Siam naar Khao San Road. Iedereen verklaart ons voor gek en
het is inderdaad wel wat warm en smoggig, maar zo zie je tenminste nog wat van
de stad. Khao San Road is dé backpackersstraat en daarmee een ideale plek om
buskaartjes naar Ko Samet te kopen. Verder kun je hier ook prima even op een
terrasje neerploffen voor een biertje of een bananenshake. Ze verkopen hier
ook van alles: tweedehandboeken, goedkope cd's, sieraden, slippers, verzin het
maar... het blijft tenslotte Azië, ook al vinden wij het al veel meer westers
dan Cambodja, Vietnam en China. Dat is ook heel duidelijk in Sukhumvit, waar
de stalletjes met snacks gebakken kakkerlakken en kikkers blijken te verkopen.
Het wordt na 4 maanden reizen voor mij (Anja dus, voor Marc niet echt...) ook
wel eens tijd om naar de kapper te gaan. Ik heb het adres en de naam van een
kapper gekregen die ook veel expats knipt, dus die zou goed moeten zijn. Net
als thuis mag ik eerst plaatsnemen op een stoel aan de wasbakken. Maar in
plaats van gewoon m'n hoofd achterover te doen, wordt de stoel volledig in lig
stand gezet, krijg ik een warme lap over mijn ogen en krijg ik een volledig
hoofdmassage...lekker! Dan wordt m'n haar geknipt. De kapper doet dezelfde
dingen als thuis, dus dat lijkt helemaal goed te gaan. Als hij klaar is met
knippen, verdwijnt hij om een paar later met 4 borstels, een föhn en een
collega kapster terug te komen. Ze gaan druk aan de slag.... ik probeer
angstvallig in de gaten te houden wat ze aan het doen zijn, maar ze zijn aan
de achterkant van m'n hoofd bezig, dus ik kan het niet zien... Tot ze bij de
zijkant van m'n hoofd aankomen en blijkt dat wat ik al vermoedde inderdaad zo
is.... ze zijn m'n haar aan het stijl föhnen! Als ik zeg dat dat niet
helemaal de bedoeling is, beginnen ze direct hun excuses aan te bieden. Hij
probeert er
nog iets van te maken, maar ik vrees dat mijn haar tot de volgende wasbeurt
stijl is. Als ik heb afgerekend loop ik snel het aangrenzende warenhuis in om
daar voor de spiegel eerst mijn haar eens flink door de war te gooien. Dit tot
groot vermaak van een aantal verkopers achter de kassa... (sorry jongens, geen
foto's beschikbaar...).
KO SAMET
De volgende dag gaan we naar Ko Samet. We vertrekken vanaf Khao San Road en
het is gauw een uur met een taxi vanaf Sukhumvit, dus we gaan vroeg weg. Veel
te vroeg blijkt, want het is zo rustig dat de taxi er al in een half uur is.
Dit geeft ons mooi de tijd om nog even een bakkie koffie te drinken en het nog
bijna uitgestorven Khao San Road te bekijken. De enige mensen die je ziet zijn
backpackers die ergens heen onderweg gaan en de 'dames van lichte zeden' die
op dit vroege uur al (waarschijnlijk: nog) een klant proberen te vinden.
Hoewel als je iets beter kijkt de meesten 'heren van lichte zeden' blijken te
zijn. Stipt op tijd worden we opgehaald door het minibusje. Na een busrit van
een
paar uur arriveren we bij een reisbureautje waar we zeer kordaat door een dame
die er echt zin in heeft met drie mensen op een of ander karretje met een
motor ervoor gedirigeerd worden. Het is maar goed dat we de meeste bagage bij
Peter hebben achtergelaten en met 1 lichte rugzak reizen, anders hadden we
zeker een wheely gemaakt. We worden over een hobbelig pad naar de boot
gebracht. Balancerend met onze bagage stappen we via een smal randje in de
boot. We willen al een lekker plekje op het bovendek gaan uitzoeken als ons
wordt toegeroepen dat dat niet de bedoeling is. Het is de bedoeling dat we via
deze boot in het kleine bootje stappen wat er tegenaan is aangelegd. We
stappen dus
nog een keer over allerlei wiebelende randjes en dan worden we naar Ko Samet
gevaren. Via een klimpartij over vier boten komen we aan wal. We waren in de
veronderstelling bootkaartjes gekocht te hebben naar een strand wat in de
buurt ligt van een 'ressort' wat ons door Peter is aanbevolen. Eenmaal aan wal
blijkt dat niet zo te zijn. We zitten er nog zo'n 5 kilometer vandaan... aan
de andere kant van het eiland dus. Taxi's hebben ze hier niet en de
vrachtwagens die 10 mensen voor 200 bat vervoeren, rekenen voor 3 mensen ook
de belachelijke prijs
van 200 bat. Een ander hotel kiezen lijkt ons ook niets, gezien de grijze
betonnen hokjes hier, dus zit er maar een ding op... lopen.
Onze Zweedse medepassagier ziet dat niet zitten, dus we gaan met z'n tweeën
op pas. We vertellen elkaar stoer dat 5 km ook helemaal nergens over gaat,
maar na een uur lopen over een stoffige, bergachtige weg in de brandende zon
op het midden van de dag, zijn we eerlijk gezegd blij dat we er zijn.
LUXE?? RESSORT
Het 'ressort' is erg basic, maar heeft duidelijk de beste strandhutten in de
eenvoudige (en dus betaalbare) klasse. We hebben een hut met veranda op het
strand. Wij hebben de meest luxe hut. De beheerder staat heel trots te
vertellen dat deze hut zo luxe is dat hij zelfs een toilet heeft (....). Het
interieur bestaat verder uit een betonnen bed met daarop een redelijk matras,
een ventilator, een boomstam die uit de muur steekt en een tafeltje en wat
hangers om kleren aan te hangen. In onze aparte badkamer staat inderdaad een
toilet met daarnaast een grote cementkuip met water. Hierin drijft een of
ander plastic bakje uit een kinderservies, waarmee we het toilet kunnen
doorspoelen... het toilet heeft verder geen stortbak of zo, een douche met
koud water (warm water heb je hier ook overigens nergens voor nodig), een stuk
van dezelfde boomtak als in de kamer... blijkbaar is er om een boom heen
gebouwd of zo, en een houten plank. Pas als we 's avonds onze tanden gaan
poetsen dringt het tot ons door dat er helemaal geen wastafel in zit. We
spugen de tandpasta dan maar in de wc-pot. We hebben overigens wel de luxe van
een urinoir (nou ja, Marc dan) Het doet er ook allemaal niet toe. Meer dan dit
hebben we absoluut niet nodig. Alle ramen hebben horren en staan steeds open
en door het zeebriesjes blijft het relatief koel in de hut. Op onze veranda
staan 2 strandstoelen en van daaruit kijken we uit over wit strand... blauwe
zee.... groene bomen... zwarte rotsen... een steiger... een bootje een waslijn
met drogende vissen... en bijna geen andere mensen!
We verplaatsen ons van onze veranda naar de zee en weer terug en vandaar
naar het restaurant.. 2 stappen opzij naar een tafel op het strand. Als we
heel erg actief zijn, lopen we een strand verder op iets te kopen, maar dat
komt niet al te vaak voor. Iets bestellen in het restaurant is nog een verhaal
apart. Omdat ze van hun voorraad afhankelijk zijn van de inkopen die op het
vasteland worden gedaan. Vooral met de fruit shakes komt het dus regelmatig
voor dat je pas bij de 5e poging iets bestelt wat ze ook daadwerkelijk hebben.
Het komt ook nogal eens voor dat je iets totaal anders krijgt dan wat je hebt
besteld of dat het anders is dan hetzelfde gerecht de dag ervoor. Ook leuk is
soep me toast bestellen. Je krijgt dan bijvoorbeeld uiensoep of aardappelsoep
met geroosterd brood een daarbij een bakje met boter en jam. De bediening
bestaat uit een schat van een jongen en een meisje die erg hun best doen, maar
geen woord engels spreken. Degene die de zaak runt is een apart type. Zijn
engels is iets beter, maar nog steeds niet geweldig, waardoor niemand een touw
kan vastknopen aan de hele verhalen die hij staat te vertellen. Hoewel hij
soms heerlijk dramatisch kan zuchten als iets niet helemaal loopt zoals hij
wil, is het wel een lieverd en wordt er hier vreselijk hard gewerkt. Ze hebben
er ook duidelijk lol in. We hebben het al heerlijk naar ons zin met luieren,
zonnen, zwemmen en boekjes lezen, maar het wordt nog leuker als we het
snorkelen ontdekken. We hebben dit allebei nog nooit eerder gedaan. Van Peter
hebben we een snorkel en duikbril geleend om het eens te proberen. Als blijkt
dat er in de zee voor onze hut een compleet koraalrif ligt raken we al snel
enthousiast en kopen we snel zelf 2 snorkels en brillen. Wat er als je gewoon
zwemt uitziet als een paar rotsen onder water, blijkt een paradijs van kleuren
te zijn als je het snorkelend gaat bekijken. Schitterende schelpen, koraal,
zeekomkommers, zee-egels met lange stekels waar je soms net boven drijft en
vissen in de mooiste kleuren. We kunnen er geen genoeg van krijgen.
Op de laatste dag zwemt er ineens een heel klein geel met zwart gestreept
visje bij ons. Het wordt ons gele vriendje, want hij blijft bij ons zwemmen,
waar we ook heengaan. Net buiten het rif houden visjes de wacht bij de
holletjes van garnalen die druk aan het graven zijn. Leuk dat je nu eens het
leven kan zien wat je normaal alleen op Discovery of National Geographic ziet.
We zien zelfs een blauw gestippelde rog aan de rand van het rif... Ze hebben
bij het restaurant ook een groot aquarium staan met vissen uit de 'lokale'
zee. Als er op een dag ineens 3 'black tip' haaien in zwemmen gaan we toch
maar even vragen waar ze die gevangen hebben. Toch enigszins opgelucht horen
we dat ze van zo'n 20 km verderop komen. Ze waren overigens niet groter dan 40
cm.... en wel heel erg mooi!
Ons luie leven is weer afgelopen, we gaan weer terug naar Bangkok. We hebben
retourtickets, maar zijn wel zo slim om ons bootticket om te zetten naar een
die vertrekt vanaf het aangrenzende stand. Ze brengen je hier op grote vlotten
met een buitenboordmotor van het strand naar de boot. We komen in Bangkok aan
in een gigantische regenbui. De regentijd is nu duidelijk aangebroken. Wel
jammer dat onze geleende rugzak zonder regenhoes op het dak van het busje
ligt, maar de schade valt gelukkig mee. We nemen een taxi naar Peter, maar de
taxichauffeurs denken makkelijk geld te kunnen verdienen aan een stel
toeristen in de regen. De eerste tasi die we tegenkomen begint gelijk 300 bat
te vragen, terwijl je met de meter aan nog niet een derde daarvan kwijt bent.
We nemen dus een andere. De tweede begint als we al in de taxi zitten moeilijk
te doen en wil de meter bij nader inzien toch niet aanzetten. Daar hebben we
dus geen zin in. We stappen uit en laten tot grote ergernis van de chauffeur
de kofferbak openstaan. Nou moet 'ie in de regen uitstappen om 'm dicht te
doen... moet 'ie ons maar niet af willen zetten. De derde zet netjes z'n meter
aan en brengt ons door een overvolle avondspits in ruim een uur naar de andere
kant van de stad.
GASTEN VAN DE NEDERLANDSE AMBASSADEUR
De volgende dag gaan we de hele dag de stad in. Peter belt ons 's morgens
vroeg van z'n werk om te vragen of we zin hebben die avond naar een film te
gaan. Het Europese Unie Filmfestival begint die avond en wordt geopend met een
Nederlandse film. Aangezien we de hele dag de stad in zijn weten we eigenlijk
niet of het gelukt is om kaartjes te krijgen. Als we om 6 uur binnen
komen vallen met tassen vol met souvenirs, staat Peter ons al op te wachten
met de mededeling dat het eerst niet gelukt was, maar dat Ulrike (een collega
van Peter) het voor elkaar heeft gekregen om een paar vrijkaarten voor de
opening te bemachtigen. We zijn nu de gast van de Nederlandse ambassadeur en
zullen dus ook opgedirkt moeten verschijnen. Gelukkig heeft Peter nog het een
en ander in de kast hangen wat Marc aan kan. Jasje dasje is nu eenmaal geen
standaard rugzak uitrusting. Ik red me met mijn Hoi An gewaad en helemaal op
en top staan we een uur later met een glas wijn een de nodige hapjes naar de
openingsspeech van de ambassadeur te luisteren. De film die ze draaien is 'de
tweeling' en ik moet zeggen dat het wel heel bijzonder is om die film in
Bangkok met een stel Duitse vrienden te zien. Het is op zich al een hele goede
film, maar dit maakt het bijna symbolisch. Vooral ook omdat het filmfestival
in het teken van de Europese unie staat. Het is sowieso grappig om hier naar
de bioscoop te gaan. We hebben riante plekken en uitstekende stoelen. Voor de
hoofdfilm begint wordt iedereen geacht te gaan staan en eer te betuigen aan de
koning. Als de film is afgelopen applaudisseert iedereen... zie je het voor je
in Pathé?
Vrijdag sturen we nog een paar kilo souvenirs naar huis en zaterdag gaan we
eindelijk naar een toeristische attractie waar we nog steeds niet aan
toegekomen waren, het Thompson huis. Een schitterend Thais huis van een
zijdehandelaar en kunstverzamelaar die op mysterieuze wijze verdwenen is. Een
heerlijke plek om op je gemak rond te kijken en daarna een lekkere kop koffie
te drinken. Hierna gaan we nog even kijken bij een bekende schrijn. Het is
hier druk met mensen die wierook branden en knielen voor het monument. Je kunt
hier zelfs een groep danseressen laten dansen om je wens uit te laten komen.
Midden in het monument staat een grote man met een nors gezicht de boel een
beetje op orde te houden. Het is echt de vrolijkheid zelve... als je het van
hem moet hebben om je wensen uit te laten komen.... Na het eten gaan we nog
een lekker biertje drinken in een pub om de hoek. We moeten er volgens Peter
op een bepaalde tijd zijn en we moeten onze camera meenemen. Het blijkt dat er
naast de pub een travestietenshow is en de 'meiden' komen even showen in de
hal. Hele bussen stoppen om dit te bekijken en toerleiders staan met
vlaggetjes in de lucht te zwaaien om hun groep niet kwijt te raken. Dit is een
complete show op zich. De travestieten willen maar wat graag met iedereen op
de foto, vooral als je wat bat schuift natuurlijk. Sommige zien er uit alsof
ze zo aan een missverkiezing mee kunnen doen, maar er zijn er ook bij die nog
wel wat opgekalefaterd kunnen worden. De leukste vind ik eigenlijk een
behoorlijk dikke 'dame' die er toch
maar mooi gaat staan in d'r knalblauwe jurk in grote maat. We nemen nog een
afzakkertje in Mojo's waar een heerlijke jazzband staat te spelen. Zondag
lummelen we lekker war rond en pakken we onze rugzakken in. We nemen nog een
laatste duik in het zwembad en aan het einde van de middag gaan we lekker
mensen kijken in het park. Iedereen is druk aan het volleyballen, joggen, een
balspel met een rieten bal aan het spelen, skateboarden en op een gegeven
moment begint er zelfs een aerobicklas midden in het park, dus staan er zo'n
100 mensen te huppelen en met hun armen in de lucht te zwaaien. Om 6 uur staat
iedereen stil als het volkslied begint te spelen. 's Avonds gaan we eten met
iemand van de Nieuw Zeelandse ambassade die Peter kent, zodat we alvast een
beetje het Nieuw Zeeland gevoel kunnen krijgen. Onze laatste Thaise
maaltijd...
curry, hele vis, prawns... heerlijk. De volgende ochtend gaan we Thailand
verlaten. We kunnen met Peter meerijden naar het vliegveld. Hij brengt ons
zelfs helemaal naar binnen en na het inchecken drinken we nog gezellig een bak
koffie. Dan gaan we door de douane. We worden zelfs helemaal in stijl
uitgezwaaid. Eens kijken wat Royal Brunei Airlines voor een maatschappij
is..... we gaan weer eens vliegen!