Vertrek:

8 januari 5.00 uur is het dan zover... we gaan! Als een stel zombies staan we op Schiphol. We hebben natuurlijk veel te weinig geslapen. De laatste dagen thuis zijn voorbij gevlogen. We zijn tot op het laatste moment bezig geweest met en opruimen en inpakken. We liepen de hele dag als kippen zonder kop door het huis om de laatste dingen te regelen. Ook al hebben we een jaar van tevoren bedacht dat we dit zouden gaan doen, toch moet er bij ons natuurlijk van alles op het laatste moment. Bedankt iedereen die geholpen heeft om onze spullen goed achter te kunnen laten! Verder moesten we van iedereen afscheid nemen en dat valt niet altijd mee. Alle afscheidsetentjes, de mailtjes, de telefoontjes, de cadeautjes en de surprise party waren geweldig. Bedankt allemaal! Het is een gek idee dat we iedereen een jaar niet zullen zien. Woensdag om half 2 's nachts

liggen we eindelijk in bed. Hier zullen we een jaar niet slapen, we kunnen er nog niets bij voorstellen. Om half 4 loopt de wekker al weer af. We zijn allebei geen ochtendmensen, dus we draaien ons eerst nog eens lekker om, maar na een paar minuten begint het tot ons slaperige hoofd door te dringen waarom de wekker zo vroeg staat. Het begint nu echt! Het uitzwaaicomité begeleidt ons tot de douane. We voelen ons een beetje wezenloos. Ergens lijkt het gewoon alsof we op vakantie gaan en het idee dat we een jaar weggaan dringt nog niet helemaal tot ons door. Nog een laatste keer afscheid nemen en dan gaan we!

 

De vlucht naar Moskou verloopt prima en tegen de verwachting in zijn we snel door de paspoortcontrole heen en hebben we onze bagage bijna direct te pakken. We zeggen nog tegen elkaar dat het allemaal lekker soepel loopt, maar dat hadden we dus beter niet kunnen doen. We gaan door de groene "niets aan te geven" zone en worden er door de douane uitgepikt voor controle. Onze rugzakken moeten door een x-ray en die van Marc moet open. We blijken een kampeermes bij ons te hebben wat we hadden moeten aangeven (we slepen dit mes al jaren over de

hele wereld mee). Er moeten een heleboel officieel uitziende mensen bijkomen met steeds meer sterren en strepen op hun schouder. Niemand spreekt Engels. Met handen en voeten wordt er wat heen en weer gepraat. Eindelijk wordt er iemand gevonden die wat Engels spreekt. Ze zijn allemaal erg vriendelijk en lijken te geloven dat we geen kwaad in de zin hebben,.. maar regels zijn regels. Dus worden we meegenomen naar een apart kamertje met oud meubilair en tl-verlichting en het papierwerk begint. Er worden met de hand een hele stapel papieren ingevuld en verklaringen opgeschreven op blanco A4-tjes. Allemaal in het Russisch natuurlijk. We kunnen de letters niet eens lezen.... Geen idee dus wat er

gebeurt en hoe serieus dit is. Of het nou komt door de relatief vriendelijke Russen of doordat we gewoon hartstikke moe zijn weet ik niet, maar we maken ons niet al te druk en wachten het geheel gelaten af. Af en toe komt de Engels sprekende douanier langs die ons uitlegt wat er gebeurt. Het mes wordt officieel in beslag genomen onder het toeziend oog van twee getuigen - twee werklui die ze ergens van het vliegveld hebben geplukt.... Marc moet nu op allerlei Russische formulieren zijn handtekening zetten. Op hoop van zegen maar dat er ook staat wat ze ons vertellen. Als alles eindelijk is ingevuld moeten we naar een andere kamer waar nog meer formulieren worden ingevuld. Dit keer in de computer. Alle formulieren gaan naar en rechter en over een maand komt er een uitslag.  Maar dan zijn wij allang het land weer uit... Het mes zijn we kwijt. Het geheel heeft vier uur geduurd! We worden keurig bij de Intourist balie afgeleverd waar de chauffeur nog op ons wacht. Na een autorit, waarbij we een eerste indruk van Moskou krijgen, komen we om 9 uur eindelijk aan in ons hotel. We zijn inmiddels redelijk afgedraaid, maar we hebben wel wat meegemaakt

op onze eerste dag!

 

Moskou:

Na een prima nachtrust beginnen we uitgerust aan onze Moskoudag. Het is 5 minuten lopen naar het metrostation Izmajlov Oark. Dat lopen valt nog niet mee, want er ligt sneeuw over verraderlijke plakken ijs. Vlak voor het metrostation glijd ik dan ook onderuit. Marc schrikt en glijdt met me mee. Niks gebroken gelukkig, maar wel flinke blauwe plekken. Ondanks de Russische taal wijst de metro zich vanzelf. Na wat plaatjes vergelijken (tenminste daar lijkt het op) herkennen we de namen van de stations en we tellen de haltes. Om 11 uur staan we op het Rode plein in de sneeuw. Met onze lagen fleeces, muts, sjaal, wanten en lange onderbroek (charmanter worden we er niet op....) is de kou wel te verdragen. Het is heel gaaf om op deze beroemde plek te zijn, zeker in de winter. Het Kremlin is erg indrukwekkend en de ijsbolltjeskathedraal (Vasilius) moet je gewoon gezien hebben. Het lijkt allemaal wel wat kleiner dan op t.v. We zijn ineens echt op wereldreis. Het is wel heel bijzonder dat we dit kunnen doen! Het is hier een heel andere wereld. De Russen dragen allemaal bontjassen en bontmutsen en de meesten ook dikke schoenen, hoewel sommigen op schoenen met hoge hakken en dunne leren zooltjes lopen -  lijkt ons wat koud en glad..  Sportieve ski jacks en zo zie je hier niet. De meeste Russen houden het stijlvol (en saai....). Je ziet ook opvallend veel uniformen op straat. We warmen even op in een winkelcentrum van het Rode plein. Alles is hier nog in kerstsfeer. We twijfelen of we wel of niet het Kremlin in zullen gaan. We moeten nog even wennen aan het feit dat we op wereldreis zijn en dus veel meer op het budget moeten letten dan op vakantie. Maar je wilt natuurlijk ook niet aan alle bezienswaardigheden voorbij lopen. De balans moeten we nog zien te vinden. We besluiten dat we niet in Moskou geweest willen zijn zonder het Kremlin bezocht te hebben, dus we gaan er in. We hebben nog 700 Roebels, dus dat kan precies. Eerst moeten we een tijd in de rij staan om een kaartje te kopen. Dan moeten we in de rij om door metaaldetectors en militaire controles heen te gaan. Als we bijna bij het poortje zijn probeert een niet Engels sprekende soldaat  ons duidelijk te maken dat we onze tassen niet mogen meenemen. Hij wijst vaag naar een plek waar we heen moeten. We snappen er niets van, maar de dame die de kaartjes controleert wijst ook nog eens dezelfde kant op, dus daar gaan we dan maar heen. Beneden blijkt een ruimte te zijn waar we onze tassen kunnen afgeven. Het kost wel weer geld en nergens staat hoeveel en ik heb nog maar 100 Roebels.... We zien dat ze op de kassa 30 Roebel aanslaat per tas, dus dat komt goed. Als we aan de beurt zijn wordt bij ons 120 Roebels aangeslagen... de speciale toeristenprijs. Gelukkig wil ze onze laatste 100 Roebel aangevuld met een dollar accepteren. We zijn blij dat we het Kremlin hebben bekeken. We besluiten om terug te gaan naar het hotel, want het wordt al donker en erg koud. We hebben onthouden dat het metrostation tegenover de zuurstokkleur kerk is, dus dat vinden we makkelijk terug. 

Treinreis:
's Avonds worden we opgehaald om naar de trein te gaan. Op het station glijd ik nog een keer onderuit, dus nu heb ik ook blauwe billen... dat zal wel lekker zitten in de trein. We zitten helemaal in de eerste wagon. In totaal zijn er 23. We delen onze coupe met twee Chinezen die geen Engels spreken. Door zinnetjes aan te wijzen in ons woordenboekje Mandarijns kunnen we toch een soort van een gesprek voeren. We richten de coupe een beetje in (valt niet mee, want de bagage van de Chinezen neemt nogal wat plaats in...) en de trein vertrekt om 23.53 uur, zoals gepland. We maken kennis met de enige andere toerist in de wagon, Dan uit Zweden. Met z'n drieën toasten we op de treinreis met een halve liter whisky en dan duiken we in bed. Op zich slaapt het prima in de trein, hoewel Marc z'n arm buiten bed valt en het met name in het bovenste bed smoor en smoor heet is.
 

Het relaxte treinleven is begonnen. Er zitten bijna geen toeristen de trein.  Alleen wij, Dan en later blijken er in de 1e klas nog 2 Belgen te zitten. De

rest van de trein zit vol Chinezen en wat Russen. We vermaken ons met luieren en de gewoontes van de Chinezen bestuderen. Die drinken thee uit een jampot met theeblaadjes en eten de hele dag noedels. Sommigen lopen de hele dag in pyjama of in hun lange ondergoed. In onze wagon zijn twee proviniki's, een soort stewardessen. Twee dames die in het begin strenge Russinnen lijken, maar gedurende de reis steeds vriendelijker worden. Vooral degene die de avonddiensten draait is een leuk mens. Ze spreekt een beetje Engels en is erg behulpzaam. Tijdens haar diensten loopt ze keurig in uniform, maar op andere tijden loopt ze in haar trui en lange onderbroek door de trein.... en ze is niet al te slank dus... 
Ze probeert ons streng toe te spreken als we een pinda morsen of 's avonds hard praten, maar ze moet er zelf om lachen. We noemen haar onze landlord. Het is een heerlijke relaxte sfeer in de trein. Het enige nadeel is dat het nogal warm is.... als je twee bladzijden probeert te lezen val je in slaap. In de gang hangt een overzicht van de stopplaatsen en tijden. De eerste dag hebben we geen idee waar we zijn en hoe laat het is (geen idee hoeveel tijdszones we inmiddels zijn gepasseerd), want de plaatsen staan in het Russisch. Maar de volgende dag herkennen we een paar plaatsen en de landlord legt ons uit hoe de tijdszones vallen, dus zijn we weer bij. In de trein is alles Moskou tijd, buiten passeren we 5 tijdzones. Iedereen hanteert wat anders dus er is absoluut geen logisch ritme en het maakt ons ook niets uit. We leven volgens de tijdstabel van stop naar stop. De trein stopt een paar keer per dag 15-20 minuten en dan kan je lekker naar buiten. Dan kun je lekker even rondkijken op de perrons waar van alles wordt verkocht en je kunt even lekker frisse lucht happen. Lees voor frisse: koude, want het ruikt hier vooral naar kolen. Vaak is er 's avonds laat nog een stop. Ook al is het in lokale tijd dan al lang na middernacht, we gaan toch nog even naar buiten. Het is dan meestal erg koud (-25) en dat in combinatie met het glas Wodka wat we dan al ophebben maakt het erg apart. Zo gaan we midden in de nacht op de foto met onze landlord

en met de club Chinezen uit Dan's coupe. 

Naar buiten gaan is een ritueel op zich. De trein rijdt stipt op tijd, dus je weet precies wanneer hij stopt. Tijdens en vlak voor een stop worden de toiletten gesloten, dus dat moet je even goed plannen. In de trein draag je niet meer dan een T-shirt omdat het zo warm is. Dus 5 minuten voor aankomst op een station gaan de schoenen aan, fleece aan, truien aan, jas aan, muts op en tas met fotospullen uit de bak onder de bank mee. Buiten moet je in beweging blijven vanwege de kou. Ik voel de haartjes in mijn neus bevriezen en mijn neusvleugels plakken van de kou aan elkaar. Meestal lopen we een stukje rond om te kijken wat er te koop is of we kopen zelfs even wat, maar we houden de proviniki die bij de deur van de trein staat goed in de gaten, want je wilt de trein hier echt niet missen. Ze slaan op ieder station het ijs van de trein en zwaaien als we weer naar binnen moeten. We staan altijd ruim op tijd weer voor de deur, maar wachten tot het laatste moment om de trein weer in te gaan. We kijken dan nog even op de thermometer om te zien hoer koud het was en stappen dan weer in om warm te worden. De landlord lacht ons dan uit, want volgens haar is het helemaal niet koud voor de tijd van het jaar. Op een van de perrons verkoopt iemand Russische bontmutsen. Hij laat Marc en Dan er een passen en dat staat zo grappig dat ik er hard om moet lachen. Blijkbaar vindt hij dat ik z'n handel verpest, want hij is zwaar beledigd en begint naar mijn muts te wijzen en te roepen dat dat er pas belachelijk uitziet. Nou heeft hij daar wel gelijk in.....    

Je kunt in de trein heerlijk suf naar buiten zitten kijken. Het landschap zie je veranderen. Eerst zijn er vooral veel bomen, na Irkoetsk heb je een schitterend uitzicht op het Baikal meer en daarna worden het weer steppen. Er ligt sneeuw en alles ziet er bevroren uit. De gebouwen zien er armoedig, slecht onderhouden en viezig uit. Je komt langs schoorstenen die dikke, vette rookwalmen de lucht in spugen. Op het eerste station na Irkoetsk, aan het Baikalmeer, staan allemaal vrouwtjes gerookte vis te verkopen. Wij hebben daar niet zo'n behoefte aan om 10 uur 's

morgens, maar de rest van de trein denkt daar anders over. Iedereen koopt een aantal vissen en de hele trein stinkt ernaar. In Tsjita hebben we ons

kourecord. Het is hier volgens de thermometer -26. We komen hier om half 2 's nachts lokale tijd aan. Er ligt een dikke laag ijs op het perron. Om een beetje warm te blijven gaan we voetballen met een stuk ijs. Onze landlord en nog een paar medepassagiers doen ook mee. Grote hilariteit natuurlijk. We hadden niet gedacht ooit nog eens midden in de nacht te staan voetballen met een stel Russen, Chinezen en een Zweed. Geweldig!

 

Grens:

Op 14 januari passeren we de grens. Dit schijn toch wel heel bijzonder te zijn, want iedereen gaat zich netjes aankleden. Behalve wij dan. Marc loopt rond met een ongeschoren kop. We krijgen declaratieformulieren uitgedeeld die we moeten invullen. Je moet hier o.a. opschrijven hoeveel geld je bij je hebt, dus overal wordt geld geteld. Het is duidelijk dat we de grens naderen, want in het landschap zien we overal geschutskoepels staan. Om 2 uur stoppen we in het station bij de Russische grens. De paspoorten worden opgehaald en iemand komt de declaratieformulieren controleren. Dan moeten we de trein uit omdat ze de onderstellen moeten wisselen. Het spoor in China heeft een andere breedte dan in Rusland. Dit duurt 3 uur. We moeten die tijd wachten in het station. Het is er oud en smoezelig en niet al te warm. In het restaurant is het nog enigszins

aangenaam dus daar gaan we zitten. We hebben ook best trek, dus we gaan wat te eten bestellen. Maar dat is nog niet zo eenvoudig. Je moet je bestelling doorgeven aan de bar, maar daar staan een heleboel mensen te dringen en de menukaart is in het Chinees en Russisch. Dan en Marc gaan het proberen terwijl ik onze tassen en de stoelen bewaak (en dat valt nog niet mee). Marc komt helemaal blij terug dat het is gelukt. Hij heeft iets aangewezen wat er lekker uitzag, dus we krijgen zo lekker eten. Als ze het eten komen opdienen, blijkt het met het aanwijzen niet helemaal gelukt te zijn. We krijgen alledrie een schaaltje droge rijst. Smaakt overigens prima! Als we het ophebben gaan we nog eens proberen iets anders te bestellen. Het is niet zo druk en met wat hulp van een Chinees die twee woorden Engels spreekt lukt het om iets te bestellen wat later gehaktballetjes en een kippenpoot blijkt te zijn. 

Na 3 uur mogen we de trein weer in. Nu komt er nog een hele rits formaliteiten. Ze komen met een hond de coupe controleren op drugs, daarna komt iemand met een zaklantaarn de coupe controleren, zelfs boven het plafond, dan komen ze onze paspoorten terugbrengen, daarna komt nog iemand anders ze controleren (hebben ze daar niet net een paar uur de tijd voor gehad.... ?). De man van de declaratieformulieren komt ook nog een keer langs. Dit keer komt hij de formulieren ophalen en wil hij onze handbagage controleren. Buiten wordt inmiddels onder de trein gekeken en ze lopen zelfs op het dak. Alleen al in onze wagon lopen zeker 10 militairen rond, zeker nadat de hond een keer heeft geblaft (niks aan de hand overigens).  Eindelijk mag de trein verder rijden. In totaal heeft het 7 uur geduurd! We rijden onder de poort door de Chinese grens over. In de trein heerst een uitgelaten en opgeluchte stemming. Na 12 km stopt de trein bij de Chinese douane. Hier gaat alles een stuk soepeler. Chinezen komen met een laptop de trein in om onze paspoorten en visa te controleren. Daarna bekijkt iemand anders ze nog een keer en worden de inreiskaarten ingenomen. We hoeven onze paspoorten niet af te geven. Er komt nog iemand langs voor de SARS controle. We moeten een vragenformulier invullen en met een speciaal apparaatje wordt gekeken of we geen koorts hebben. We moeten nog wel even de trein uit, maar dit duurt maar even en dit keer kunnen we wachten in een modern, warm station. We wisselen hier onze roebels voor yuan. Inmiddels wordt de Russische restauratiewagen vervangen voor een Chinese en dat is geen achteruitgang.

 

Terug in de trein blijkt dat onze Chinese coupegenoten een hele Chinese maaltijd en een vaag Chinees drankje hebben gekocht en ze willen dit met ons delen. Ze willen ons welkom heten in China. In ruil bieden wij ze wat van ons overgebleven drop en ontbijtkoek aan en dit vinden ze helemaal geweldig.  Inmiddels is het 12 uur geweest en is Marc dus jarig geworden. Zo'n apart verjaardagsfeestje hebben we nog nooit gehad. De volgende dag rijden we door China. Er gaan nu steeds mee mensen uitstappen en de trein wordt steeds leger. De gezelligheid gaat er een beetje af. We vieren natuurlijk wel dat Marc jarig is. We eten met de Chinezen stroopwafels bij de koffie. 's Avonds gaan we met Dan "uit eten" in de restauratiewagen. Bij gebrek aan bier (dit is al op) drinken we "great wall wine". Het eten is heerlijk. Na het eten nemen we afscheid van een van de Chinezen uit onze coupe die hier uit de trein stapt. Omdat Marc jarig is pakken we het geheime cadeautje van Anneke en Hans uit

(stelletje gekken!). De volgende ochtend om 5.23 uur komen we aan in Beijing.

 

Het was een geweldige ervaring! De kop van onze wereldreis is er af. We zullen dit nooit vergeten!