Kennismaking met de kiwi's en andere Nieuw Zeeland bewoners - 28 mei - 4 juni                          

We landen 's morgens om half 4 in Auckland. De meeste hotels zijn nog gesloten, maar gelukkig weet de dame van de informatiebalie een motel in de buurt van het vliegveld waar we op dit onmogelijke uur nog kunnen inchecken. iemand komt ons met een busje ophalen. De chauffeur is een gezellig kwebbelende, maar onmogelijk verstaanbare man. Op goed geluk geven we antwoord op z'n vragen. Blijkbaar verstaat hij ons wel, want als we bij het motel aankomen begint hij gelijk enthousiast tegen z'n collega te vertellen dat we al helemaal in Rusland en China zijn geweest... We worden naar onze kamer begeleid, waar we ons bed induiken en een gat in de dag slapen. Als we wakker worden maken we gelijk goed kennis met Nieuw Zeeland. Het regent en het wordt de hele dag niet meer droog.

  

De volgende dag schijnt de zon gelukkig weer. Vandaag halen we mijn ouders op van het vliegveld die ons komen opzoeken in hun vakantie. Gek idee om hier weer te zien aan de andere kant van de wereld. Ze hebben een vierpersoonscamper gehuurd met alles erop en eraan. Die halen we op en richten we in, stoppen de koelkast vol met boodschappen en we zijn klaar om af te reizen naar het zuiden. We hebben van zoveel mensen gehoord dat het Zuiderleiland het mooiste is en bovendien is het Zuidzee-eiland op deze tijd van het jaar relatief droog, terwijl het in het noorden juist veel regent. We hebben dus besloten eerst naar het Zuidzee-eiland te gaan.

 

Op zondag komen we langs een kiwihuis in Otorohanga. We moeten natuurlijk wel een kiwi gezien hebben in Nieuw Zeeland, dus hier gaan we even kijken. Voor de duidelijkheid; een kiwihuis is geen fruitplantage of zo, maar een huis waar kiwivogels leven. Kiwi's zijn sterk bedreigd en de kans dat je ze in het wild tegenkomt is erg klein, omdat ze 20 uur per dag slapen en dan in een hol in de grond zitten, 's nachts 4 uur wakker zijn en dan ook nog erg schuw zijn. Door heel Nieuw Zeeland vind je kiwihuizen waar ze een paar kiwi's verzorgen en zo de soort beschermen tegen uitsterven. We hebben geluk, het is net voedertijd. Een lieve vrouw die duidelijk gek is op de kiwi's gaat het hok in om de 2 vogels een soort pap te voeren. Een van de twee is een aanhalig type. Hij klimt bij de vrouw op schoot om een lekker te gaan kroelen. De beesten weten dat ze eten krijgen en lopen enthousiast door het hok te hippen. Het ziet eruit als mega-kiwifruit met een nek en een kop op poten als springveren. Het is een geweldig gezicht. Op de een of andere manier lijken ze incompleet, alsof ze d'r vleugels of armen verloren zijn. Na de kiwi's bekijken we nog even de rest van het vogelpark. De paraplu's die ze beschikbaar stellen hebben we helaas hard nodig..... We overnachten op een camping aan de rivier bij Taumarunui. We kunnen nog net een kort boswandeling langs palmvarens meepikken voor het echt pikdonker wordt.
 

De volgende dag rijden we verder door naar het zuiden. Bij National Park (een dorpje, geen nationaal park..) slaan we af richting Pipiriki. We willen langs de rivier verder afzakken naar het zuiden. Dat moet een hele mooie route zijn. Na een paar kilometer houdt het asfalt ineens op en gaat de weg over in een gravelroad. Alle kopjes en glazen in de camper staan te rammelen en in de bochten moeten we ons achterin vasthouden om niet van de banken te glijden. Het getril en gerammel is nog niet zo erg, maar het regent flink en de weg wordt steeds modderiger en gladder. Af en toe voel je de achterkant van de camper uitbreken. Het is flink sturen om 'm goed op de weg te houden. Na kilometers (28) rijden komen we goed en wel aan in Pipiriki, waar de mooie weg langs de rivier gaat beginnen. We draaien de bocht om en daar staat een bord: 'major landslide, no campervans allowed'. Er zit niets anders op.... we gaan dezelfde weg maar weer terug. We bereiken veilig weer het asfalt en volgen de 'normale', maar overigens ook schitterende weg naar Wanganui. We overnachten deze nacht in Levin. De eerste de beste camping die we zien rijden we op. Het blijkt dat dit een paar kampeerplaatsen zijn bij een congrescentrum. Het congrescentrum is leeg en wij mogen de faciliteiten gebruiken. Dat betekent een grote badkamer met douche, wastafel, toilet... helemaal privé.

 

Dinsdag nemen we de ferry naar het Zuidzee-eiland. Handig zo'n camper, want terwijl we wachten op de ferry kunnen we mooi een potje dobbelen achterin. De boottocht is schitterend en de zon schijnt. We kunnen voor op de boeg staan en kijken uit over de zee en de schitterende kustlijn. Als we aankomen in Picton begint het al te schemeren. We rijden de ferry af, de weg op richting Momorangi en bij het uitzichtpunt moéten we gewoon even stoppen. De zonsondergang is geweldig mooi. Het is al donker als we doorrijden naar een camping. Het kantoortje van de camping is al dicht, maar als we achterom lopen kunnen we aanbellen en komt er een vriendelijke meneer naar ons toe. We hebben inmiddels de kiwi's - in de zin van Nieuw Zeelanders - een beetje leren kennen en een

ding hebben we al geleerd: zeg 1 woord tegen ze en je kunt achterover gaan hangen... ze blijven kletsen. De mensen zijn echt supervriendelijk hier. Deze man vormt geen uitzondering. Na 'even' gezellig gekletst te hebben en nog wat handige reistips meegekregen te hebben, verwijst hij ons naar een plaatsje aan de rand van de baai. 's Morgens worden we wakker met een schitterend uitzicht! De zon schijnt... er is geen wolkje te zien.... het water is glashelder... de lucht zuiver... er is geen mens... het is heerlijk hier!

Na het ontbijt rijden we op ons gemakkie langs de kust en door Marlborough country met glooiende wijnvelden in fantastische herfstkleuren. Het is hier een aaneenschakeling van wijnhuizen. We stoppen bij Mudhouse. We willen de Nieuw Zeelandse wijn natuurlijk wel even proeven! (Hoewel we dat eigenlijk al wel hadden gedaan, want we hadden natuurlijk best al een wijntje bij het eten gedronken...). We krijgen allerlei soorten witte en rode wijnen te drinken. Het wordt steeds gezelliger... Natuurlijk kopen we een paar flesjes. Ze hebben ook een hele afdeling met likeuren. Hun specialiteit is 2 soorten; een heldere en een romige, die je op elkaar schenkt. Dit hebben ze in verschillende smaken... jammie!  Natuurlijk kopen we een paar flesjes... Het wordt een gezellige boel in de camper. Ze hebben ook nog lekkere olijfolie soorten en dressings en die laten we natuurlijk ook niet staan. Na deze culinaire onderbreking gaan we onderweg naar Kaikoura, want daar hebben we voor de volgende dag een walvistocht geboekt. De weg loopt langs de kust en kijkt uit op de zee en de rotsen. We stoppen bij een camping iets ten zuiden van Kaikoura aan het strand.  Weer zijn de eigenaren een paar schatten van mensen. We krijgen een plek aan het strand en ze komen met een quad een vuurkorf en een stapel hout brengen. We eten vanavond dus buiten bij het kampvuur.

 

's Morgens moeten we op tijd op.... tijd voor de walvissen. Het weer zit ons mee: de zon schijnt, de lucht is blauw en de zee is kalm. We worden met een bus naar de boot gebracht; een modern, snel schip met alle apparatuur er op en er aan. Terwijl zij met een hydrofoon aan het luisteren zijn waar de walvissen zijn, wordt ons in de tussentijd uitgelegd dat er vlak langs de kust een hele diepe kloof ligt (meer dan 1000 meter diep), waardoor de walvissen zo dicht bij de kust komen. We krijgen ook nog een hele uitleg over alles wat hier zoal leeft met behulp van een hele mooie animatie. Er is een walvis gespot, dus we gaan in volle vaart naar de plek waar hij gezien is. De boot remt af, de glazen deuren gaan open en iedereen rent naar de reling. En daar is hij... enorm, gracieus, ik zou willen zeggen majestueus en onverstoorbaar zwemt de potvis vlakbij de boot. Hij blaast en spuit iedere keer als hij boven komt. Wat een

magnifiek beest! Dan maakt hij zich klaar om te duiken. Hij kromt zich en in een langzame, vloeiende beweging duikt hij onder. Precies zoals op de bekende walvisfoto's zien we z'n staart boven water. Het lijkt wel of het beeld een paar seconden stilstaat en dan verdwijnt hij onder water. Een grote plek op het water, wat ze z'n 'footprint' noemen is het enige waar je aan kunt zien dat hier net zo'n enorme kolos zwom. Nu is hij weer ergens onzichtbaar in de diepe zee. De bemanning is al weer druk aan het zoeken naar meer potvissen. Het is hier gebruikelijk dat je tijdens een tour 1 of 2 potvissen ziet. Alles wat je meer te zien krijgt is een bonus. Als de boor rustig aan het cruisen is, op zoek naar dieren, kun je lekker naar buiten, maar als hij op volle snelheid vaart, moeten we binnen op onze stoelen plaatsnemen. We worden weer naar binnen geroepen..... ze hebben er weer een gelokaliseerd. En weer sprinten we naar

buiten zodra de boot afremt om zo lang mogelijk naar dat immens grote beest te kijken wat zich niets van ons aantrekt en al blazend en spuitend voor ons uitzwemt. Hij gaat weer duiken en weer laat hij ons z'n staart zien. We verdienen bonuspunten vandaag, want we krijgen ook nog een derde potvis te zien. De vierde die de bemanning vindt, duikt helaas net onder als we aankomen. Dan is het op, meer potvissen of andere walvissen zijn er niet in de buurt vandaag. Ze gaan nog wel op zoek naar ander 'zeeleven' voor ons. We gaan kijken bij een troep albatrossen, die met een spanwijdte van 3 meter enorm zijn. We varen langs rotsen waar zeeleeuwen lekker van het zonnetje genieten en spelen aan de waterkant. En we zien hele scholen met dolfijnen. De dusky dolphins hebben zin om te spelen, dus gaan vlak naar de boeg in de boeggolven van de boot mee zwemmen. Recht onder ons springen de dolfijnen uit het water de golven

in en uit. Geweldig wat een beesten, ze stralen zo'n lol en energie uit... heerlijk. We moeten eigenlijk weg, want we lopen gigantisch uit de tijd, maar ze laten ons nog even genieten van deze superbeesten. Dan moeten we echt gaan en varen we terug naar de kust. Het was helemaal geweldig!

 

De rest van de middag lummelen we lekker rond in Kaikoura en genieten we van het mooie weer. We eindigen weer op een camping ten zuiden van Kaikoura aan het strand. Ik laat Marc de camper 3 keer anders parkeren om toch echt het mooiste uitzicht over zee te hebben, maar dan staan we ook echt geweldig. Als we 's morgens wakker worden en naar de toiletgebouwen lopen, blijkt er een hele kudde zeerobben (fur seals) op de rotsen te zitten. We trekken snel wat aan en gaan, gewapend met camera's op de rotsen naar de beesten zitten kijken. We zitten op slechts een paar meter afstand van ze en ze voeren een hele show voor ons op. Twee gaan in gevecht en een stel begint een uitgebreide liefdesdans. Verder wordt er natuurlijk druk achter oren gekrabbeld, omgerold, met staarten geflipperd en van rotsen afgegleden. Een grote dikke, luie zeerob gaat op een gegeven moment zitten en begint druk te hoesten en ongemakkelijk te bewegen. Er zit blijkbaar wat vis dwars, wat er op een gegeven moment lekker uitkomt. Het lijkt wel een vlokkentest... Nadat we een rolletje volgeschoten hebben met zeerobben, gaan we terug naar de camper om te ontbijten. Tijdens het ontbijt komt er nog een op de rotsen voor de camper zitten, zodat we nog even een leuk uitzicht hebben. Dan gaan we door... verder richting Christchurch.

 

TOP   

Via de pinguins naar het zuidelijke puntje van het Zuidereiland - 4 t/m 9 juni 2004

We doen even een bliksembezoek aan Christchurch en zakken dan verder af naar het zuiden. We overnachten in Ashburton en gaan dan landinwaarts richting Mt Cook, het hoogste punt van Nieuw Zeeland. We hebben weer geluk, want het is strakblauw en helder en we kunnen dus de hele weg van letterlijk adembenemende uitzichten genieten. Je kijkt kilometers over een licht glooiend landschap met herfstkleuren met in de verte besneeuwde bergtoppen.... verder is er gewoon niets. Dit zijn van die landschappen die je als het ware kunt 'opzuigen' of inademen als je je daar iets bij kunt voorstellen.

Na iedere bocht is het weer anders en het wordt steeds mooier. De bergen komen steeds dichterbij. We maken een stop bij lake Tekapo. Over het smaragdgroene water heb je weer een schitterend uitzicht op de bergen. Er staat hier een klein kapelletje ' de kapel van de goede herder'. Hoewel de meeste kerken donker zijn van binnen, heeft deze kapel een groot raam achter het altaar met uitzicht over het meer en de bergen. Met zo'n uitzicht kan het niet anders dan dat de kerkgangers hier de meest serene en inspirerende gedachten zullen krijgen. We vervolgen onze weg naar lake Pukaki. Hier lunchen we met uitzicht op Mt Cook. In het Maori heet Mt Cook 'wolkenprikker', omdat hij meestal in de wolken ligt, maar wij zien hem helemaal wolkenvrij wat waarschijnlijk vrij uniek is. Op de weg naar Mt Cook stoppen we nog een keer bij een uitzichtpunt om een paar foto's te maken. We kunnen er geen genoeg van krijgen. De weg loopt langs lake Pukaki naar de voet van Mt Cook. De hele weg hebben we uitzicht over het gletscher meer en de bergen. De weg stijgt nauwelijks, maar als we in de buurt van Mt Cook komen blijkt de weg toch net genoeg te stijgen om de sneeuwgrens te passeren. We zitten maar zo'n 700 meter hoog en we rijden een witte wereld in. In het dorpje aan de voet van Mt Cook moeten we natuurlijk even door de sneeuw lopen en sneeuwballen gooien. Het is inmiddels het einde van de middag en we zitten in de schaduw van de berg, dus het knap fris. Voor het echt donker wordt gaan we een klein stukje terug naar Glentanner, waar we overnachten. Hoewel we hier weer net onder de sneeuwgrens zitten, is het maar goed dat er kachels in campers zitten! De volgende ochtend kijken we uit de raampjes van onze poppenkast (wij slapen in de ruimte boven de cabine van de auto en aangezien je die af kunt sluiten met gordijntjes, noemen we die de poppenkast...)... alles is wit! Het heeft vannacht flink gevroren. De wand van de berg waar we op uitkijken wordt half verlicht door de opkomende zon.. tijd om uit bed te komen en foto's te maken. Uit bed komen is altijd weer een hele expeditie, want daarvoor moet ik dus eerst over of langs Marc en dan een trappetje afklimmen. Dit trappetje is een sta-in-de-weg voor de keuken en de buitendeur, dus het is altijd weer een kwestie van goed timen als je met z'n vieren in een camper leeft.

's Avonds en 's morgens hebben we een heel ritueel: de overtollige bagage moet van onze poppenkast naar de voorstoelen en vice versa en achterin wordt de zithoek omgebouwd tot bed en weer terug. Natuurlijk is er tijdens al deze activiteiten altijd wel iemand die even naar buiten of naar binnen wil en wil er ook altijd wel iemand alvast water opzetten voor een kopje thee. Onze kleren liggen 's nachts op het gasstel en als iemand zich wild omdraait in z'n slaap (en ik geloof dat we allemaal wilde slapers zijn) dan schudt de hele camper heen en weer. Persoonlijk vind ik dat dat kneuterige gedoe wel iets heeft. Als er iemands 's nachts uit wil dan heeft die ook steevast ruzie met het slot van de deur dat een eigen leven lijkt te lijden. Het zit altijd op slot als je denkt dat het open is en andersom en heeft allemaal verschillende palletjes waar je aan kunt draaien... net een puzzel. Het kan dan ook gebeuren dat de deur wel open gaat, maar dan toch op slot blijkt te zitten als je de deur achter je dicht doet en buiten staat.... ik spreek uit ervaring. Marc ook, want ik moest hem wakker maken om de deur voor mij open te doen.... We zouden natuurlijk ook ons tentje op kunnen zetten, maar gezien de hoeveelheid regen en sneeuw houden we het toch maar op de poppenkast.

Na heerlijk genoten te hebben van de zon, de bergen en de letterlijk frisse lucht , gaan we verder afzakken naar het zuiden. Het landschap blijft mooi, maar het weer niet. De lucht wordt grijs en het begint te regenen. We buigen weer af naar de kust en passeren een paar interessante rotsen mer Maori tekeningen. We bekijken ze in een druilerige regen. Aan de kust maken we een stop bij de Mouraki boulders. Op het strand ligt een hele verzameling grote ronde stenen kogels van een meter doorsnee die door een raar erosie verschijnsel ontstaan. Sommige zijn in stukken uit elkaar gevallen, anderen liggen nog helemaal intact in de branding. We moeten nog een aardig stukje over het strand lopen, het waait flink en het begint weer te regenen. We komen koud en hongerig aan bij de camper.. en dat is dan weer het voordeel dat je je hele hebben en houwen bij je hebt, want we gaan ons even lekker verwennen met gebakken eieren met bacon.

Na deze heerlijke, late lunch rijden we door naar Dunedin. Het begint al te schemeren, maar we besluiten om toch door te rijden naar Otago Peninsula. De weg is smal en bochtig en loopt pal langs het water. Het asfalt grenst direct aan de oceaan, aan bermen doen ze hier niet. Af en toe spoelt het water over het wegdek en in het donker en de regen is het zicht niet altijd geweldig. Maar voor wie ooit wel een langs bijvoorbeeld de Reeuwijkse plassen gereden heeft, is het nog steeds een 'peulenschilletje', dus we komen zonder problemen aan in Portobello. We hebben de hele camping voor onszelf De hele nacht en ochtend regent het, maar net als wij 's middags besluiten om albatrossen en pinguïns te gaan kijken, klaart het weer op. Het albatrossencentrum is geweldig. Dit is de enige plaats ter wereld waar albatrossen broeden op bewoond land. Er zijn een stuk of 6 nesten waar jonge, pluizige albatrosenkuikens inzitten. Af en toe doen ze een soort ochtendgymnastiek met hun vleugels, wat er nogal komisch uitziet. Er landt een vader of moeder albatros om een jong te voeren. Wat een gigantisch grote beesten zijn dit, ze kunnen een spanwijdte tot 4 meter hebben!
Het opstijgen is een schitterend gezicht: hij loopt rustig tegen de wind in naar de rand van de rotsen (neemt dus geen aanloop zoals in 'de Reddertjes'), spreidt z'n vleugels uit en zweeft weg op de wind. Speciaal voor ons cirkelt hij nog een keer boven ons hoofd en weg is hij....

Nu is het tijd voor pinguïns. Bij 'Penguin Place' kun je een rondleiding boeken door een soort reservaat waar een kolonie geeloogpinguïns woont. De kolonie woont in hun natuurlijk woongebied, maar doordat de bomen waarin ze nestelden verdwenen, dreigden ook de pinguïns te verdwijnen. Nu hebben ze nestplaatsen gemaakt in het gebied waardoor de kolonie is gered. In het reservaat hebben ze een soort loopgraven aangelegd van waaruit je ze van heel dichtbij kunt bekijken. We worden ontvangen door onze gids... een ongelooflijk enthousiaste man met een wildgrijze haardos en een nog wildere grijze baard. Hij straalt aan alle kanten uit dat hij gek is op de pinguïns en trots is op het reservaat. In z'n lange groene regenjas en met z'n verweerde gezicht en grijns van oor tot oor ziet hij er uit als een soort 'aardkabouter'. We worden eerst in een soort bestelauto met banken aan de zijkant geladen. Het is een oud barrel, het piept en kraakt, maar wekt de indruk hier nog jarenlang te zullen rijden. Eenmaal in het reservaat worden we rondgeleid door het doolhof van gangen. Alles gaat op fluistertoon om de pinguïns zo min mogelijk te storen. Onze gids rent zo ongeveer door de gangen om ons zoveel mogelijk uitzichtpunten te laten zien waar 'er waarschijnlijk een hele mooie zit'...
We staan echt op een meter afstand van de pinguïns. De meeste zijn vandaag thuis gebleven, omdat het zo stormt vandaag. Ze staan lekker voor een hokje met hun vleugels wijd om af te koelen (wij staan zo al te vernikkelen). Eentje zwemt lekker rond in de vijver. Vanaf een afstandje zien we er een uit de zee het strand opkomen. Hij waggelt door de branding en moet het een paar keer opnieuw proberen, omdat hij door een golf omver wordt gegooid. De pinguïn lijkt wat terughoudend om aan de kant de komen, waarschijnlijk omdat er een enorme zeeleeuw op het strand ligt die zich uiteindelijk log naar de rand van het strand beweegt en lekker de beschutting van een duinpan gaat opzoeken.

Onze gids weet van geen ophouden en brengt ons van de een naar de andere pinguïn, ondertussen de een na de andere pinguïn-anecdote fluisterend. Je moet je nog behoorlijk concentreren om z'n Nieuw-Zeelandse engels te verstaan. We staan naar een pinguïn te kijken die op een meter afstand van ons met z'n vleugels wijd staat af te koelen. Hij staat met z'n rug naar ons toe en wil natuurlijk niet even mooi voor de foto z'n kop opzij draaien en z'n gele oog laten zien. Totdat de portofoon van de gids toevallig piept en de pinguïn daarop reageert. Als we dit aan de gids vertellen, drukt hij op het testknopje zodat er opnieuw een harde piep klinkt.
De pinguïn kijkt weer opzij en precies op tijd maken we een foto. Ondeugend lachend zegt de gids dat onnodig geluid maken eigenlijk niet mag... Het is al laat en alle andere rondleidingen zijn allang terug (waren nota bene later begonnen dan die van ons) als onze gids ons uiteindelijk terugbrengt. We hebben 18 pinguïns gezien en dat is meer dan gebruikelijk. Het was geweldig om te zien, hoewel ik eigenlijk niet weer wat ik leuker vond: de pinguïns of de gids.

Na nog een overnachting in Portobello gaan we naar Dunedin. Een gezellig stadje in de ban van rugby en de 'All Blacks'. Dat is echt een soort mythe hier. Het hele land lijkt All Blacks fan te zijn en er hangt een hele sportieve sfeer omheen. Niets van de agressiviteit die je bij het voetbal vaak ziet. Terwijl de 'Maori krijgers dans' (de Harka) waar de All Blacks iedere wedstrijd mee beginnen er toch behoorlijk strijdlustig uitziet. Er gaat een soort primitieve, indrukwekkende kracht van uit. Na een paar uurtjes Dunedin, waarvan de halve tijd bezig waren een passend parkeerplekje voor de camper te vinden, zakken we af naar 'the Catlins'. We lopen naar Nugget Point een uitzichtpunt bij een vuurtoren. We staan een tijdje te kijken naar de rotsen als we ineens beneden iets zien bewegen. Er zitten een paar zeeleeuwen op de rotsen. We pakken de kijker erbij (op dit soort momenten weet je weer waarom je dat ding al die tij
meesjouwt) en we zien nu pas dat de rotsen bezaaid liggen met zeeleeuwen en pelsrobben. 10-tallen beesten spelen in de poelen of liggen lui op de rotsen, soms zo hoog dat je je afvraagt hoe ze daar ooit gekomen zijn. Vlak bij Nugget Point is een strand waar vaak vlak voor zonsondergang pinguïns aan land komen.

We verstoppen ons in een schuilhut en na een tijdje wordt ons geduld beloond: op de golven dobbert een pinguïn die probeert vaste grond onder de voeten te krijgen. Hij wordt een paar keer omver gespoeld door een golf, maar dan lukt het 'm om het strand op te dribbelen. Bij ieder obstakel...een stuk zeewier of een schelp... stopt hij en springt hij er met 2 poten tegelijk overheen, dan waggelt hij weer verder. Af en toe blijft hij een tijdje staan met z'n vleugels wijd en dan waggelt hij weer verder richting de duinen. Terwijl hij nog druk bezig is met waggelen duikt er een andere pinguïn op in de golven die aan dezelfde waggeltocht begint. Bij de duinrand aangekomen huppen de pinguïns een smal paadje op wat uiteindelijk leidt naar hun nest boven in de duinen.
Blijkbaar lopen ze warm met al dat gehup omhoog, want ze blijven regelmatig staan om te koelen. Inmiddels zijn ook pinguïn nummer 3 en pinguïn nummer 4 aan de uitdaging begonnen om uit de branding en vervolgens bij hun nest te komen.
We blijven staan kijken tot de laatste op het favoriete koelplaatsje halverwege het pad staan te koelen. Dan gaan we ervandoor. We zijn inmiddels zelf te veel afgekoeld en het wordt bovendien te donker om ze nog te kunnen zien. We hoeven nog maar een paar kilometer te rijden naar een camping in Kakapoint. Maar als we hier aankomen blijkt het onmogelijk om hier te overnachten. Als we tenminste de volgende dag weer weg willen... de hele camping is zo drassig dat we er onherroepelijk tot onze assen in de grond weg zouden zakken. Er zit niets anders op dan om 30 kilometer in het stikdonker, onverhard door te rijden naar Papatowai, de dichts bijzijnde camping die gelukkig wat droger blijkt te zijn.

Vanaf Papatowai wordt de weg door de Catlins onverhard, dus de kopjes en de bordjes rammelen gezellig onderweg. Af en toe rijden we door dicht regenwoud en dan weer langs de kust. Mc Lean forest is het mooiste stukje regenwoud dat we ooit hebben gezien. We volgen de borden richting Slope Point, het zuidelijkste punt van het Zuidereiland. De borden stoppen bij een hek aan de rand van een weiland. We zullen door het weiland moeten lopen om er echt bij te komen.
Natuurlijk willen we wel op het zuidelijkste puntje gestaan hebben nu we er zo dicht bij zijn, dus we hijsen ons in regenkleding en bergschoenen. Bij de eerste stap in het weiland zakken we al tot onze enkels weg in de modder. We zoeken het beste 'pad', maar kunnen daarmee niet voorkomen dat de modder opspat tot boven onze knieën. Onze broeken en schoenen zien er niet uit. Maar dan zijn we er... een baken in een weiland aan de rand van een klif. Een bord vertelt ons dat we bijna even ver van de evenaar als van de zuidpool verwijderd zijn.

Als we naar het zuiden kijken zien we zee.... zee.... en zee.... het einde van de wereld.
 

TOP   

Via de westkust weer terug naar het noorden 10 t/m 17 juni 2004

Via Queenstown trekken we langzaam weer naar het noorden. We willen via de Crowns Range naar Wanaka rijden. Dit is de hoogst gelegen weg in Nieuw Zeeland en het schijnt nogal een gevaarlijke, bochtige weg te zijn. De weg is afgesloten voor verkeer met aanhangers. Borden waarschuwen ons voor sneeuw, ijs en grind en we besluiten dus om niet tot laat in de middag te wachten om ons niet onnodig in de problemen te brengen. We rijden tenslotte met een zware, lompe camper. Direct vanaf de start begint de weg stijl te klimmen en zitten er een paar scherpe haarspeldbochten in de weg, maar alles is nog heel makkelijk te sturen. Langs de weg zijn havens gemaakt om je sneeuwkettingen om te kunnen leggen, maar buiten wat ijs in de berm zien we nog niets om ons zorgen over te maken. Dan maakt de weg een scherpe bocht naar links en ...rijden we de volgende 50 kilometer over een volledig rechte, vlakke weg. Iets spannenders kunnen we er niet van maken. We zijn dan ook veel vroeger dan verwacht in Wanaka. We gaan naar een schitterende camping aan de rand van het meer in Glendhu Bay. De lucht is blauw en de bergen spiegelen in het meer, de zon schijnt nog niet op de rand van de bergen. Het lijkt wel een ansichtkaart. Ze zeggen terecht dat Nieuw Zeeland een van de mooiste landen ter wereld is. Vooral het Zuidereiland is geweldig mooi. Steeds wisselende soorten landschap liggen op korte afstand van elkaar en al die dieren maken het extra leuk.

De volgende dag ben ik jarig en dat vieren we helemaal in stijl. Als ik 's morgens terugkom van de douche is de ontbijttafel gedekt, compleet met feestmutsen, een verjaardagstaartkaart, cadeautjes en een 'happy birthday' ballon over de hele breedte van de camper. 's Middags vinden we een gezellig cafeetje met joekels van taartpunten en lekkere koffie en 's avonds gaan we echte Nieuw Zeelandse lamsbout eten. Marc gaat ook nog voor de de echte Bluff oesters en de groenlippige mosselen. De Nieuw Zeelandse wijn ontbreekt uiteraard ook niet en na de koffie krijgen we nog een speciaal soort Nieuw Zeelandse port van het huis. Het is wel een heel bijzondere verjaardag zo aan de andere kant van de wereld.

Het is hier op het Zuidereiland en zeker in de bergen behoorlijk koel, dus in de camper doen we 's avonds en 's morgens lekker de kachel aan. Maar vanavond heeft de kachel er niet zo'n zin meer in... hij blaast alleen nog maar koude lucht en heeft het verder opgegeven. Het is een ingebouwde kachel/airco en we hopen niet dat we hiervoor een dag in een garage of zo kwijt zijn. Eerst zijn we plan de volgende ochtend even met Maui (de campermaatschappij) te bellen, aangezien het toch al 6 uur is geweest en we vanavond toch uit eten gaan en warm in een restaurant zitten. Maar het is toch wel heel erg koud, dus we besluiten maar even te proberen of ze bereikbaar zijn. En dan blijkt het leven soms zo simpel te zijn... natuurlijk zijn ze bereikbaar en de oplossing is simpel en eigenlijk voor de hand liggend: We kunnen de volgende dag voor $40,- een draagbare elektrische kachel kopen, het geld krijgen we van hun terug . Verder geeft de telefoniste ons als tip om te kijken of we er voor vanavond een kunnen huren op de camping. De vriendelijke mensen op de camping willen ons er geen een verhuren maar er wel een lenen... en zo zitten we er 10 minuten later weer lekker warm bij!

We trekken over de Haast Pass, absoluut een schitterende weg met het ene mooie uitzicht na het anderen. We doen er lekker de hele dag over, omdat we steeds uitstappen om door het regenwoud en naar watervallen te wandelen. Uiteindelijk bereiken we de westkust en hebben we weer uitzicht op zee en op zeeleeuwen.  Onze laatste wandeling vandaag leidt naar een strand waar mogelijk pinguïns zitten. Helaas zijn de pinguïns niet thuis, maar het strand is erg mooi. Nadeel van naar Nieuw Zeeland gaan in de winter is dat het erg vroeg donker is, dus we moeten een uur door het (schemer)donker teruglopen. Vooral de wiebelende hangbrug in het donker doet het erg goed. De lucht is vannacht helder, dus we kunnen lekker romantisch sterren kijken en met behulp van onze sterrenkaart de sterrenbeelden van het zuidelijk halfrond proberen te ontdekken. Tot het te koud wordt en we een stijve nek krijgen. Dan is het weer tijd voor een glaasje wijn....

We zijn inmiddels aangekomen bij Fox Glacier. Een van de twee beroemde gletschers die bijna tot aan de kust lopen. Het blijft altijd weer een imposant en machtig gezicht zo'n gletscher, hoewel we heel eerlijk moeten zeggen dat we die in Noorwegen en Canada eigenlijk mooier vonden. Het is wel grappig om te zien dat veel mensen ongeveer dezelfde route rijden en we komen nu alweer hetzelfde Japanse stel tegen dat we voor het eerst in de buurt van Queensland zagen. We zwaaien naar elkaar als oude bekenden, we hebben nooit een woord gewisseld. We doen een rondje Mirror Lake, waarin je heel mooi gespiegeld Mt Cook kunt zien, maar Mirror Lake spiegelt helaas weinig vandaag, vanwege de regendruppels. Het weer wordt weer echt slecht, dus we besluiten Franz Josef Glacier maar voor morgen te bewaren. Het regent niet alleen veel in Nieuw Zeeland, maar het weer is ook ongelooflijk veranderlijk. Het kan van het ene moment in het andere omslaan... ook naar goed weer gelukkig, want de volgende dag is het weer mooi. Geen strakblauwe lucht, maar mooi genoeg om naar de gletscher te lopen.

We reizen verder naar het noorden. De uitzichten over het strand zijn geweldig, ruig en open, ongerepte natuur. Er wonen maar zo weinig mensen hier, dat alles nog lekker onbedorven is. We maken regelmatig een praatje met 'praatgrage kiwi's' (waarschijnlijk zijn ze blij als ze weer iemand zien...) en het is grappig om ze te horen klagen over het Noordereiland, met name over Auckland.
Dat is zo'n grote drukke stad... ze noemen ze JAFA's (just another fucking Aucklander). Wij staan ze in opperste verbazing aan te kijken. Er wonen 1,3 miljoen mensen in Auckland.... ze hebben geen idee waar ze het over hebben...

Shantytown is een klein stadje wat een soort museumpje heeft gemaakt over de tijd van de goudkoorts. Ze hebben hier een aantal huizen, winkels, bank, ziekenhuis, Chinatown, e.d. uit die tijd en je kunt hier een stukje met een stoomtrein meerijden. De machinist komt aanwaggelen... de man lijkt niet bijster intelligent en ziet eruit alsof hij met een schoenlepel in de locomotief geholpen moet worden. Hij is wel heel vriendelijk, zoals al het personeel hier. De sfeer is heel gemoedelijk. Wat wel opvallend is dat om 5 voor 5 alle huizen dicht gaan en om 1 voor 5 al het personeel buiten staat. Ach, het is tenslotte laagseizoen... Wij hebben het park overigens inmiddels helemaal gezien en waren meer dan welkom om de volgende ochtend op hetzelfde kaartje terug te komen als dat niet het geval was geweest. Om echt het 'goudzoekergevoel' te krijgen kun je hier ook 'goldpannen'. We krijgen een bak met zand en steentjes en instructies hoe we dit moeten 'wassen' en 'schudden' en er steeds wat zand uit moeten laten lopen. Dat valt nog niet mee. De goudzoekers van vroeger moeten engelengeduld en een vaste hand hebben gehad. Als we het nodige zand hebben weggespoeld zien we goud glinsteren, we beginnen de goudkoorts te begrijpen. Uiteindelijk houden we een aantal goudschilfers over die we mee naar huis mogen nemen. Echt, zelf gedolven goud! Marc heeft zelfs een klein granaatje gevonden.

Hierna zetten we koers richting Punakaiki, maar eerst gaan we in Greymouth nog even boodschappen doen. Het parkeerterrein bij de winkel is druk en onoverzichtelijk. Op zoek naar een plekje horen we ineens een luid geknars.
Shit, hier zitten we nou de hele tijd zo op te letten en dan in een onbewaakt ogenblik gebeurt het toch.... we zijn met ons dak tegen de overhang van de winkel gereden. Er staan hier ook geen paaltjes in de grond die de overhang van de winkel aangeven en de profosorisch op de wand getimmerde platen doen vermoeden dat we niet de eersten zijn die dit overkomt. Omdat we zo rustig reden valt de schade gelukkig mee. Aan de winkel valt niks te zien, maar wij hebben wel een gat in ons dak. Gelukkig zijn we hier voor verzekerd, dus is er verder niets aan de hand, maar het is toch effe schrikken. Na overleg met het camperbedrijf besluiten we het gat tijdelijk te dichten met speciaal plakband, zodat we gewoon door kunnen rijden. We hangen dus het trapje waar we normaal mee in de poppenkast klimmen aan het zijraam en zo balancerend plakken we het gat dicht. Aan de rand van het parkeerterrein zitten een paar meiden in schooluniform zich waarschijnlijk vreselijk te vervelen en blijken hevig geïnteresseerd te zijn in ons en onze camper. Ze vragen ons het hemd van het lijf: of het leuk is in een camper, of het een automaat is, of we Greymouth leuk vinden, waar we heen gaan, enz. enz. Ze roepen allemaal door elkaar heen en tussendoor wordt flink gegiecheld. Ze vragen of ze de camper mogen bekijken en aangezien we niet zouden weten waarom niet, staan er ineens 4 meiden te giechelen in de camper. Ze vragen ook nog of ze een rondje mee mogen rijden, maar we hebben niet voldoende zitplaatsen... dus dat doen we maar niet..

In Punakaiki zijn de pannenkoekrotsen. Het lijkt inderdaad net of er hele stapels pannenkoeken aan de kust liggen. De zee beukt er wild tegenaan. Het begint weer te regenen, dus we duiken gauw een restaurantje in om... hoe kan het ook anders.... pannenkoeken te eten! We stoppen vandaag in Moana bij lake Brunner. Dit is een van dé vismeren van Nieuw Zeeland, dus Marc gaat z'n geluk beproeven. We staan net een half uurtje aan het meer als het begint te druppen.. .harder begint te druppen...door begint te regenen...en uiteindelijk
begint te plensen. Natuurlijk (?) laten we ons niet afschrikken door een paar spetters, maar als we na een half uurtje volledig doorweekt zijn gaat de lol er wel een beetje af. We druipen (letterlijk) af zonder vis. We maken het ons gemakkelijk in de camper.. het wordt niet meer droog vanmiddag. Hoewel er voor de volgende dag beter weer voorspeld wordt, rijden we Arthurs Pass toch in een grijze lucht en regelmatig met buien.

Ondanks dat is het een schitterende route en door het weer zijn de watervallen vol en wild en heeft het dus juist wel iets moois dat het regenachtig is. Halverwege stoppen we bij een uitzichtpunt dat uitkijkt op de bergen en de pas. Ineens zit er voor onze neus een kea. Een grondpapagaai met hele mooie rode veren onder z'n vleugels. Hij zit ons vanaf een rotsblok geïnteresseerd aan te kijken. Kea's zijn gek op rubber, dus hij wandelt lekker eigenwijs onder de auto en begint aan de banden te knabbelen.  Gelukkig is hij wel zo slim om weer onder de auto vandaan te komen als we de motor weer starten. We vervolgen onze weg over de pas en zitten weer met onze neus tegen de ruit gedrukt om van het uitzicht te genieten. We overnachten weer in de buurt van Kaikoura op de 'zeerobbencamping', zodat we nog een keer van dichtbij naar de fur seals kunnen kijken. De volgende ochtend rijden we in één keer door naar de boot. We hebben een half uurtje over, dus terwijl andere mensen verveeld in hun auto in de wacht rij hangen, gaan wij lekker eieren staan bakken in de camper. Dan gaan we de boot op en laten we na 2,5 week het Zuidereiland achter ons... het was veel te kort voor ons gevoel, maar wel onwijs gaaf!

TOP