Zwerven door Nepal

Hong Kong leeft en is een interessante mix van westers en Aziatisch. De straten zijn druk en hangel vol reclameborden, maar er hangt een relaxte sfeer. Je hoeft hier niet te zoeken naar westers eten of westerse artikelen, je kunt hier alles kopen wat je hebben wilt. Na wekenlang noedelsoep is het westerse eten een verademing. Accommodatie is duur in Hong Kong. Zeker vergeleken met Yunnan, een van de goedkoopste regio's in China. Als we aankomen gaan we dan ook richting de Mirador Mansions, waar je relatief goedkoop kunt overnachten. Als we er bijna zijn worden we aangesproken door een Indische jongen. Hij weet wel een hotel. We besluiten om even mee te gaan kijken. Het is een soort groot

betonnen flatgebouw wat gebouwd is in een vierkant om een binnenplaats. In plaats van appartementen zin hier allerlei winkels, kantoortjes en hotels gevestigd. Het heeft een open, betegelde galerij. Uit openstaande deuren klinkt gekakel in allerlei talen en overal hangt was te drogen. Het gebouw is 14 hoog en je weet gewoon zeker dat je hier nooit meer uitkomt als er brand uitbreekt. Voor de lift is het een chaos van dringende mensen. Het hotel wat de jongen ons laat zien is ons echt te ranzig, dus we gaan weer de uitdaging aan om met onze rugzakken op tussen alle dringende mensen in de lift te komen. Eenmaal beneden worden we door iemand anders aangesproken die van een hotel is dat wordt

aanbevolen door lonely planet en wat we zelf ook al hadden uitgezocht. We gaan dus weer terug in de lift naar boven en worden naar een hotel in het uiterste hoekje van de 14e verdieping geleid. De eigenaar is erg vriendelijk en het ziet er hier schoon uit. Veel meer kunnen we waarschijnlijk ook niet verwachten als we voor een redelijke prijs in Hong Kong willen overnachten. Het hotel is niet groter dan een flat in een flatgebouw volgens onze standaards. Door een een smal gangetje wat ook nog vol staat met koffers komen we bij een paar deuren waar een ruimte achter zit die er uit ziet als een kast, maar wat de hotelkamer blijkt te zijn. Onze kamer is 2 bij 3 meter en dat is inclusief een 'badkamer' met toilet, een wastafeltje en een handdouche. De toiletrolhouder is afgedekt met een stuk plastic, omdat je het anders na 1 keer douchen weg kunt gooien. In

de breedte van de kamer past precies een bed en dan blijft er nog een vierkante centimeter over in een hoekje voor een kastje met telefoon (ja ja, luxe!) en om onze rugzakken te stouwen. Op een plank bovenin staat zelfs nog een televisie, waar we allemaal engelse kanalen op vinden. In plaats van de Chinese kanalen en de Engelstalige 'propagandazender' cctv9 on China. We hebben een airco die het niet doet, maar wel een raam wat open kan met uitzicht op een ander hoog, grijs en vies betonnen gebouw. Maar we kunnen wel een paar dagen overleven in deze kast. We hebben maar gezelschap van 1 kakkerlak.

We zitten op een steenworp afstand van een metrostation. Pas na 3 dagen komen we er achter dat de dichtstbijzijnde ingang naar dit metrostation pal naast het hotel is. Hier lopen we al drie dagen langs om een drukke straat over te steken en daar 50 meter de metro in te gaan. De metro is hier snel en efficiënt en de stations worden in 'oxford english' aangekondigd. De stations zijn schoon en ruim en de metrosporen worden afgeschermd door een grote glazen wand. Zelfs het 'mind te gap' ontbreekt hier niet. We moeten bekennen dat het wel even lekker

is om in deze westerse wereld terug te zijn. We verwennen ons zelf met cappucino en een croissant bij 'first cup of coffee'. De eerste behoorlijke vak koffie sinds we van huis vertrokken zijn. De broodjes bij Delifrance, de Starbuck koffie, 'Curry in a hurry', de biertjes in een expat bar en de

maaltijd met de nodige biertjes in een Ierse pub zijn een traktatie voor onze westerse smaakpapillen. Maar ook een aanslag op ons budget...... hoewel het hier voor westerse begrippen nog steeds niet duur is. We ontmoeten Ryan hier, de Canadese fotograaf die we in Dali hebben ontmoet. Hij is een paar dagen in Hong Kong en heeft vroeger hier gewoond, dus hij heeft wat handige tips voor ons. Ryan is hier om te fotograferen bij de Hong Kong Rugby 7. Een van de grootste sportevenementen in Azie. Er hangt een gezellige sfeer in de stad door dit evenement.

Na het nodige regelwerk - een visum voor Vietnam en een nieuw visum voor China gaan we Hong Kong verkennen. Eerst gaan we nog even gebruik maken van het feit dat Hong Kong dé stad is om digitale camera's te kopen. Omdat we het toch wel erg leuk vinden om wat eerder foto's op onze site te zetten en aangezien de prijzen hier 30% lager zijn dan thuis, hebben we een digitale camera gekocht. Zodra we een goede plek hebben om foto's te versturen, kunnen jullie de resultaten zien!

Een ideale manier om Hong Kong te zien is om een bus (dubbeldekker) te nemen en de plek vooraan bovenin de bus te bemachtigen. Bus 15 gaat naar 'the peak', vanwaar je utzicht hebt over heel Hong Kong. Hoewel het bewolkt is, is het toch een leuke plek en lekker om hier even rond te wandelen. Bus 6 gaat over het eiland naar Stanly langs stranden en mooie baaien. Stanly heeft een interessante markt en een aardige boulevard, waar we lekker een paar uur rondhangen. Van Stanly gaan we naar Aberdeen, maar daar valt niet veel te zien. 's Avonds kijken we in een Ierse pub naar de finale van de Hong Kong Rugby 7. Daarna zorgt een Ierse band voor lekkere live muziek. De volgende dag gaan we Hong Kong weer verlaten. We gaan hier zeker nog een keer terug.

Marc haalt 's morgens vroeg onze visa op bij het Chinese consulaat. We hebben nog wat oponthoud doordat de pinautomaat het nodig vindt om zijn pasje in te slikken. De jongen bij de bank moet iemand van de beveiliging erbij halen om het pasje eruit te kunnen halen en dat duurt anderhalf uur. Maar gelukkig kunnen we met een ander pasje pinnen en in de tussentijd de visum ophalen Uiteindelijk kunnen

we vertrekken naar het station. We hebben besloten om over land met de trein naar Vietnam te reizen. We hebben nog even overwogen om te vliegen, maar zelfs met het extra China visum besparen we ruim 250 euro als we over land reizen. We staan om 12 uur op het station waar de exprestrein naar Guangzhou in China vertrekt. Er vertrekt een ten om 10 over 12, maar aangezien je 3 kwartier van

tevoren aanwezig moet zijn in verband met douaneformaliteiten, zullen we wel tot haf 2 meten wachten. Maar we hebben geluk, we mogen nog in de trein van 10 over 12, dus na wat snelle stempels in ons paspoort zitten we een paar minuten later in een luxe, snelle forenzentrein en laten we ons Hong Kong uit vervoeren.

In Guangzhou zullen we teinkaartjes richting Nanning moeten zien te bemachtigen. Die trein vertrekt van een station aan de andere kant van de stad. Hopelijk kunnen we snel aan treinkaartjes komen, want het idee om een paar dagen in Guangzhou te zitten trekt ons niet erg aan. Treinkaartjes kopen in China is een uitdaging, zeker voor dezelfde of de volgende dag. Ook hier hebben we weer geluk. We worden op het station aangesproken door iemand van de CTS (China Travel Service). Het blijkt dat de trein naar Naning over anderhalf uur vertrekt en hij kan nog kaartjes en vervoer naar het andere station regelen met een korte stop bij de bank om chinees geld te regelen. Hij vraagt natuurlijk een

belachelijke provisie voor de kaartjes, maar zelf kunnen we dit nooit zo snel regelen. Dus we nemen zijn aanbod aan en anderhalf uur later zitten we in de trein. We hebben zelfs nog even tijd gehad om een fles water, een pak vage cakejes, crackers en instant noedel soepjes te kopen. De treinreis verloopt soepel, behalve dat onze benedenburen al vanaf 6 uur liggen te slapen en als het Chinese treinbestuur om 10 uur besluit dat het tijd is om te slapen en de lichten uitdoet, het nodig vinden om uitgebreid te gaan kletsen. Om 6 uur 's morgens staan we een beetje brak in Nanning.

Nu moeten we een treinkaartje Hanoi zien te regelen. Gewapend met een kaart waar we Hanoi op kunnen aanwijzen sluiten we aan in de rij bij het loket. Het blijkt dat we voor internationale tickets bij een ander loket moeten zijn, maar dat is pas om haf 7 open. Reizen doro Azië betekent geduld en wachten... dus daar zijn we inmiddels aan gewend. Om half 7 een nieuwe poging du. We willen graag de rechtstreekse trein naar Hanoi, die gaat 2 keer per week en waarschijnlijk niet meer vandaag. Er gaat ook een soort boemeltje, waarbij je bij de grens moet

overstappen. Die willen we dus niet. Nu is het alleen de vraag hoe we ze dit duidelijk gaan maken. De dame achter het loket spreekt geen engels. Ze snapt dat we naar Hanoi willen, maar dat van die directe trein kan ze niet volgen. Er wordt een collega bij gehaald, die zegt engels te spreken, maar ook niet veel verder komt dan yes en no. In de lonely planet staat het treinnummer van de rechtstreekse trein, dus we schrijven dit voor de dames op een blaadje. Nu wordt er instemmend geknikt en er worden allerlei formuliertjes te voorschijn gehaald. Er wordt met pen van alles ingevuld en er komen gewichtige stempels op te staan. Het duurt zeker een half uur voor alles is ingevuld. Rot voor het meisje achter ons in de rij... die op z'n chinees zo dicht mogelijk achter ons komt staan in de hoop dat het dan sneller gaat. Weinig kans... uiteindelijk krijgen we onze treinkaartjes. Ze zijn voor vandaag, dus we weten niet of het nou helemaal goed is gegaan met die rechtstreekse trein, maar we hebben geen

zin om ons er druk over te maken. Een paar dagen in de trein en weinig slaap maakt je redelijk murw. Buiten gekomen gaan we eerst de treinkaartjes eens op ons gemak bekijken en we snappen er geen fluit van. De vertrektijden het treinnummer zijn zo onduidelijk ingevuld dat we ze niet kunnen ontcijferen, dus we hebben geen idee hoe laat we waar moeten zijn. Marc besluit maar eens naar iemand op zoek te gaan die ons dit kan uitleggen, terwijl ik op de bagage pas en op m'n gemak de Chinezen bekijk die naast het stationsplein hun ochtend

gymnastiek dan wel badminton oefeningen aan het doen zijn. Marc blijft een uur weg, heeft op het station niemand kunnen vinden die engels spreekt en is van het kastje naar de muur gestuurd, maar heeft in ieder geval de vertrektijd en het treinnummer weten te achterhalen. We zijn er inmiddels vrij zeker van dat we nu toch kaartje voor de boemeltrein hebben, maar zien het we.... Aangezien er in Nanning niks te beleven is, we nog een slapeloze nacht in het vooruitzicht hebben en we ons behoorlijk plakkerig voelen - ik durf met het shirt wat ik aan

heb eigenlijk niet met goed fatsoen naast iemand te gaan zitten - besluiten we heel decadent een hotelkamer voor een halve dag te nemen. Veel meer dan douchen en slapen doen we niet vandaag en van Nanning zien we niet veel meer dan de instant noedelwinkel.

Om 6 uur 's avonds staan we weer fris en wel op het station. We worden verwezen naar een aparte wachtruimte. Blikbaar heeft de internationale trein alleen maar eerste klas, want we komen binnen in een wachtruimte met enorme grote, zachte leren stoelen waar we volledig in weg zakken. En als het tijd is om in te stappen worden we persoonlijk naar de trein begeleid. We hebben inmiddels gezelschap gekregen van een engelse jongen die ook naar Hanoi reist, dus we delen gezellig een coupe en vertrekken richting Vietnam. Rond middernacht bereiken we de grens. Onze paspoorten worden meegenomen en onze rugzakken een soort van doorzocht Een paar uur later (ik heb niet zo'n idee van tijd, dus het

kan ook korter zijn geweest) krijgen we onze paspoorten weer terug en rijdt de trein de grens over naar de Vietnamese douane. Hier moeten we de trein uit en begint een rondje bureaucratie. Op het station komen we in een ruimte met allemaal loketten. Eerst moeten we naar het douaneloket om een declaratieformulier in te vullen. Dan naar een loket om ons geld te wisselen. Vervolgens worden we naar een loket gestuurd

waar we onze paspoorten moeten afgeven. Terwijl zij onze paspoorten uitvoerig bestuderen gaan wij alvast naar een volgend loket waar we sars formulieren moeten invullen en tegen betaling (!) je temperatuur moet laten opnemen. Dit doen ze met een apparaatje in je oor en heel hygiënisch wordt natuurlijk bij iedereen hetzelfde apparaat gebruikt. In ieder geval is dit eerlijker dan de Chinese sars controle, die ons vriendelijk vroeg om op het formulier in te vullen dat onze lichaamstemperatuur 36,5 graden was, aangezien dat de juist hoogte was. De resultaten van deze sars controle moeten we inleveren bij het paspoortloket. Nu krijgen we onze paspoorten terug en moeten we terug naar het douaneloket, waar onze bagage door de x-ray moet en weer allemaal formulieren moeten worden ingevuld. Tenslotte mogen we nog even langs het loket waar ons

treinkaartje wordt afgestempeld en dan mogen we weer naar buiten. Hier staat de Vietnamese trein naar Hanoi inmiddels klaar. Het interieur van de trein ziet er zeker 20 jaar ouder ouder dan van de Chinese trein. De muren zijn afgewerkt met een sort groenig hardboard. Het lijkt wel wat op ons huis toen we het kochten, voor de verbouwing. Voor degenen die ons huis niet in de oude staat hebben gezien.... daar was zo'n 40 jaar niets aan gedaan. We kunnen nog een paar uurtjes slapen. Om 7 uur worden we wakker gemaakt. We rijden het station van Hanoi binnen. We gaan een nieuw land verkennen!!!

visum
Voor Hong Kong zelf heb je geen visum nodig. Als je vanuit China naar Hong Kong reist ga je gewoon door de douane en heb je dus een nieuw visum nog als je weer terug China in wilt. Als je dit van tevoren weet is het waarschijnlijk handiger om een multi-entry visum voor China te nemen. hoewel de visa voor China hier niet al te duur zijn. 150 HK $ (15 euro) als je een paar dagen de tijd hebt, 300 HK$ voor de volgende dag ophalen. Hong Kong is sowieso een goede plaats om visa te regelen.

Als je op een budget reist zijn hotels duur in Hong Kong. Wij verbleven in het Man Hing Zung hotel op de 14e verdieping van de Mirrador Mansions. Klein maar schoon voor 20 euro per nacht (zie ook het reisverslag)

Er is genoeg keus uit zowel westers als Aziatisch eten. Alle fastfood ketens zijn hier vertegenwoordigd. De prijzen zijn in het algemeen laag voor westerse begrippen, maar hoog voor Aziatische. Een speciale vermelding verdient 'first cup coffee', een prima plek voor ontbijt. Ze staan in de lonely planet, maar zijn verhuisd naar 12 Hankow Rd. En de Ierse Pub Murphy's, 32 Nathan Road. Gezellige tent voor een biertje en/of om wat te eten.

Digitale camera's, maar ook geheugenkaarten en andere elektronica, zoals Ipod's, zijn erg goedkoop in Hong Kong. Wij kochten onze digitale camera 40% goedkoper dan in Nederland. Een 256 Mb compact flash kaart kochten we voor ongeveer 40 euro. Maar je moet wel opletten, want er zijn veel winkels waar ze namaak vervalsingen verkopen en tussen de goede winkels zit nogal wat prijsverschil. Wij kochten onze camera bij Wing Shing Photosupplies, 55-57 Sai Yeung Choi St. metrohalte Mongkok, exit D3. We kregen de tip van een fotograaf die jaren in

Het openbaar vervoer is prima in Hong Kong. Je kunt een Octopus card kopen, waarmee je voor de metro, bus en tram kunt betalen. Bij aankoop betaal je 150 HK$. Je betaalt 50 HK$ borg voor de kaart, de rest kun je 'verreizen'. Je kunt de kaart ook weer opwaarderen. Je kunt er zelfs mee bij de 7eleven mee betalen. De borg en alles wat je nog op je kaart hebt staan krijg je terug als je 'm weer inlevert. De metro is handig en efficiënt. Als je wat van de stad wilt zien kun je het beste boven in een dubbeldekkerbus of tram gaan zitten. Vanaf busstation Exchange Square (valkbij metro Central) vertrekt iedere paar minuten bus 6 naar Stanly. Er zijn meer bussen die deze kant op rijden, maar die nemen

de tunnel en dan zie je dus nog niets. Bus 6 neemt een schitterende route. Het kost je ongeveer een half uur om in Stanly te komen. Voordeel van opstappen bij het busstation in plaats van ergens halverwege de route, is dat je de plaatsen vooraan bovenin kunt bemachtigen. Bus 15 vertrekt van hetzelfde punt en rijdt naar 'the peak', het hoogste punt in Hong Kong. Je kunt ook met de peak tramway gaan, maar de busroute is interessanter en bovendien de helft goedkoper.

Alle informatie over vervoer tussen China en Hong Kong vind je in de lonely planet. Wij hebben de heenweg de boot genomen. Wat ons betreft absoluut de leukste optie, zeker bij mooi weer, en net zo duur als de trein. Op het moment dat wij er waren ging er alleen nog maar 's morgens een boor. De bootdienst 's middags was uit de vaart gehaald. Terug hebben wij de sneltrein genomen. Een makkelijke manier van reizen. We hebben gehoord dat de goedkoopste optie, met de metro tot de grens, daar over de grens lopen en dan een stoptrein van Shenzen naar Guangzhou, erg lange wachttijden bij de douane kan hebben.

Hong Kong is een goede plek om een postpakketje naar huis te sturen. Je hoeft hier veel minder formulieren in te vullen dan in China en de service is veel beter (wat ook simpelweg komt, doordat iedereen goed engels spreekt). De prijzen zij goed en het is betrouwbaar. Een pakketje per luchtpost was bij ons in 5 dagen in Nederland.

Hong Kong is ook een ideale plek om je voorraad westerse toiletartikelen en medicijnen weer aan te vullen. In Azië is niet altijd alles even makkelijk te verkrijgen. Wij hebben hier bijvoorbeeld onze voorraad immodium, deodorant, tampons en gezichtscrème (valt niet mee om er in China een zonder whitener te vinden) aangevuld. De prijzen liggen iets lager dan thuis.

Hong Kong 25 maart - 31 maart

Praktische informatie Hong Kong