Zwerven door Brunei

Totaal ongepland gaan we Brunei toevoegen aan het lijstje van landen die we aandoen tijdens onze wereldreis. De vlucht naar Auckland blijkt het goedkoopste met Brunei Airlines te zijn en we maken van de gelegenheid gebruik om dit land een paar dagen te gaan bekijken. Royal Brunei Airlines blijkt een prima vliegtuigmaatschappij te zijn. Genoeg beenruimte en prima service, wat wil je nog meer..... Grappig detail is dat voor we opstijgen we eerst een bandje krijgen met een gebed om de vlucht te 'zegenen' en dat tijdens de vlucht steeds de afstand en de richting naar Mekka wordt aangegeven. We zitten gelijk in de sfeer van de Islamitische staat Brunei. We landen veilig op het vliegveld van Bandar Seri Begawan. We hebben gelezen dat er een toeristeninformatie op het vliegveld zit waar we een boekje emet hotels e.d. kunnen krijgen, daar gaan we eerst maar eens naar op zoek. Na naar 5 verschillende hoeken van het vliegveld verwezen te zijn, vinden we geen toeristenbalie, maar wel een heel vriendelijke, opvallend accentloos sprekende dame van Brunei Airlines die zegt normaal de boekjes te hebben maar nu helaas door de voorraad heen is. In plaats daarvan neemt ze uitgebreid de tijd om ons te informeren bussen naar het centrum en ze doet ons wat suggesties aan de hand voor hotels. En passant krijgen we ook nog wat tips van een taxichauffeur. We hebben geen kaart of zo, dus we vragen aan de buschauffeur of hij wil aangeven als hij stopt in het centrum bij een hotel. Zo komen we uit in het Brunei hotel, een van de tips. Een prima hotel, maar het is duidelijk dat het toerisme lange tijd niet gepromoot is geweest. Het ruikt een beetje muffig....

veel spreken opvallend goed engels. Je ziet geen overdadig rijke mensen, maar ook geen armoede. Dat is ook niet zo gek: inwoners van Brunei betalen geen belasting en de gezondheidszorg en onderwijs is gratis. Naast de 330.000 inwoners van Brunei wonen er nog 200.000 expats (die het werk doen waar de Brunei-ers geen zin in hebben). Naast de moskee is er een Chinese tempel en een katholieke kerk. Slecht spreken over een religie of over de sultan wordt absoluut niet getolereerd. Ga niet met je voet op een munt of bankbiljet staan, want dan sta je op de sultan en kun je een pak slaag van de omstanders verwachten. Je kunt niet in het openbaar een politieke discussie houden. Het is een land waar je het heel goed kunt hebben, als je je maar wel gedraagt....

In de buurt van de moskee ligt het waterdorp Kampung Ayer. Dit is een heel dorp van houten huizen op palen in de rivier. De huisjes zien er simpel uit, maar hebben wel airco, tv en riolering. Je kunt met een speedboot naar de overkant varen en het is een machtig gezicht om de felgekleurde boten over de rivier te zien scheuren tegen de achtergrond van het waterdorp en de jungle. We lopen terug langs een winkelcentrum en liggen helemaal in een deuk als we zien dat hier zelfs de winkelwagentjes goudkleurig zijn.'s Avonds gaan we eten in een restaurantje in de buurt van het hotel. De stad lijkt nu wel uitgestorven. Dat is ook niet zo gek effe een borrel drinken is er niet bij, want er wordt in het hele land geen alcohol geschonken.

De volgende dag gaan we een jungletocht maken. We worden al om 7 uur in ons hotel opgehaald door 'jungle Dave'. We blijken een groep van 7 mensen te hebben en de rest van de groep komt uit Nieuw Zeeland. Zo kunnen we mooi nog wat tips voor Nieuw Zeeland meepikken. We stappen in een schoon, nieuw busje met airco. Op de banken liggen zelfs verrekijkers voor ons klaar. Na een uurtje rijden stoppen we voor het ontbijt. Het eten is in de excursie inbegrepen, maar we gaan gelukkig niet naar een of ander toeristisch gebeuren waar je zogenaamd 'lokaal eten wat stiekem toch aan de smaak van toeristen is aangepast' geserveerd krijgt. We gaan eten in een klein restaurantje waar we gewoon iets kunnen bestellen. We krijgen een soort roti als ontbijt opgediend. Na het ontbijt gaan we naar het huis van de man die ons moet registreren als 'jungle gebruikers'. Die laat ons ook nog even wat lokale muziek instrumenten zien - we doen nog een rondje percussie - en dan gaan we eindelijk naar de jungle. David heeft een paar kaplaken voor ons wat wel handig is omdat we dan niet met junglemodderschoenen de Nieuw Zeelandse quarantaine check bij de grens hoeven te passeren. Iedereen krijgt zwarte laarzen, behalve Marc, die heeft als enige banane-gele laarzen. Staat 'm schattig. Nadeel van mijn laarzen is dat ze me een maat te groot zijn. Het komt een paar keer voor dat ik wegzak in de modder en dat ik een stap wil doen, maar m'n laars blijft staan en ik dus op m'n sokkevoet boven de modder sta te balanceren. De modder zuigt zo hard dat ik de laars er niet meer uitkrijg. Gelukkig loopt Marc achter me, dus die kan m'n laars nog redden. We lopen een paar uur door de jungle en zien schitterende

bomen, bekerplanten, rubberbomen, eetbare planten, tarantula holen, eierleggende hagedissen, gigantische mieren, vogels en een slang.

Onze kleren kunnen we uitwringen van het zweet en we drinken liters water om dit wat te compenseren. Rond lunchtijd komen we aan bij Dave's 'kamp'. Wij kunnen lekker met onze voeten in de koele beek gaan hangen, terwijl David voor ons gaat koken voor de lunch. Helaas voor hem hebben onze voorgangers de kookapparatuur meegenomen en de afwas laten staan. Maar Dave is niet voor een gat te vangen. De afwas is snel gedaan in de beek en hij graaft z'n reserve kookstel op uit de grond. Ineens horen we gekraak en komt er een zwijn uit het bos gewandeld. Het blijkt Khumba te zijn, z'n moeder jong verloren en ooit gered en bijgevoerd door David. Vandaar dat hij dicht bij het kamp durft te komen, maar het blijft een wild dier en dus op z'n hoede. Hij blijft wel de hele tijd in de buurt en gaat zelfs lekker op z'n buik liggen. Geduldig wachtend op de resten van onze lunch. Na de lunch lopen we terug richting de auto en rijden we terug naar Bandar Seri Begawan. Onderweg komen we langs een monument wat opvallend staat te glinsteren in de zon. Logisch, want het blijkt van echt goud te zijn. Het loopt al tegen vijven als David ons weer afzet bij ons hotel. We zijn wel toe aan een douche

om alle modder en zweet van ons af te spoelen. We gaan heel decadent in bad liggen met een verse kokosnoot. Die hebben we schoongemaakt en wel gekocht in de supermarkt en een paar rietjes bij de kfc meegepikt. We hebben er alleen niet bij stilgestaan dat we het gat voor het rietje met een klein zakmes in de kokosnoot moeten zien te krijgen (zie het Rusland reisverslag wat er met onze echte messen gebeurd is). Maar het lukt... We gaan vanavond lekker eten op de markt waar je heerlijk gebarbecued vlees, rijst en noedels kunt kopen.

Onze laatste dag bezoeken we de Sultan Omar Ali Saifuddin Moskee. Een imposant gebouw met veel goud, marmer en mooie kleden. Om er in te mogen moet je uiteraard je schoenen uit doen en krijg je een speciaal zwart lang gewaad met knopen en lange mouwen aan. De man bij de ingang geeft ons er ieder een. Ik moet m'n mouwen 3 keer oprollen en heb het idee dat ik in een soepjurk loop. De man besluit bij nader inzien dat Marc er geen een aanhoeft. Het is maar een (Aziatische) maat en hij ziet er uit alsof hij te heet gewassen is.... 's Middags slenteren we door de Kampung Ayer. Het is een wirwar van huisjes en boardwalks en we hebben geen idee waar we heen moeten, maar we volgen gewoon de de dikke blauwe waterleiding die langs de boardwalk ligt en als een 'blauwe draad' door het dorp loopt. We hebben goed gegokt. Dit is inderdaad het 'hoofdpad' en het brengt ons van de een naar de andere kant van het dorp. Vanaf een bepaald punt heb je een schitterend uitzicht op de moskee. Je kijkt hier uit over een stuk van het dorp wat is verbrand (je zou denken dat ze hier genoeg water hebben om te blussen....) en dat maakt het een uitzicht met een bijzonder contrast. afgebrande palen die boven het water uitsteken met de gouden koepel van de moskee op de achtergrond. We komen langs een hutje wat lijkt op een restaurantje en we hebben dorst, dus we besluiten hier te stoppen. We vragen of we wat kunnen drinken, maar de giechelende dames spreken geen Engels. We wijzen op het cola logo wat ze hebben hangen, maar ze maken ons duidelijk dat ze dat niet hebben. Er hangt een soort menukaart waar iets opstaat wat lijkt op thee, dus dat wijzen we aan. Nu wordt er ijverig geknikt, dus we gaan naar binnen. We lopen langst een emmer met dooie vissen (the catch of the day...) en gaan aan een van de houten tafels zitten. Na een tijdje krijgen we 2 glazen thee met ijs een gigantische hoeveelheid suiker en gecondenseerde melk. Het smaakt vreemd, maar het is wel goed voor de dorst.

Aan het einde van de middag wandelen we nog helemaal naar een park aan de rand van de stad waar een schitterende waterval zou moeten zijn. Het is nogal een eind lopen door de stad. Het laatste stuk lopen we door een park waar mensen aan het joggen zijn. Ze wijzen ons de weg naar het mooie natuurgeweld. We gaan een bocht om en komen uit bij de waterval... een paar zielige straaltjes komen van de rotsen naar beneden... dit is dan de spectaculaire waterval... We houden het er maar op dat het wel een lekkere wandeling was...

Brunei - een onverwacht bezoek aan een rijke oliestaat 24 t/m 27 mei 2004 Top