Het reisgevoel

Naast alle reisverslagen en foto’s willen we proberen jullie ook af en toe een indruk te geven van het ‘algehele reisgevoel’; hoe bevalt het ons, wat valt er mee, wat valt er tegen, komen we leuke mensen tegen, hebben we heimwee, zijn we vaak ziek, enz. enz.???


Het reisgevoel na 100 dagen
Het reisgevoel na een maand
Het voorbereidingsgevoel - 5 dagen voor vertrek
Het voorbereidingsgevoel - 2 maanden voor vertrek


 

Het reisgevoel na 100 dagen                                                                                                                top

Stel je voor: we dobberen als een stel soepballen in zee. Het is 35 graden en het zeewater is nauwelijks kouder. Het strand is wit en verlaten en omgeven door palmbomen met kokosnoten. Naast ons dobbert een Engelsman die we onderweg hebben ontmoet. Hij zegt: "het is dinsdag vandaag, thuis zijn ze allemaal aan het werk."  En wij hebben zoiets van "oh....jaa... er bestaat ook nog een leven waar werk in voorkomt......" We hadden trouwens geen idee wat voor dag het was.....
 
Dat geeft wel zo'n beetje weer hoe we ons voelen na 100 dagen reizen. We leven bij de dag, zonder vast schema. We eten als we honger hebben... slapen als we slaap hebben... reizen door als we daar zin in hebben of blijven langer als we
daar zin in hebben. Een horloge dragen we niet. Er zit er één in m'n tas, die we alleen gebruiken als we 'n bus moeten halen of zo. Het is zoals ze in Suriname zeggen: in Nederland hebben ze horloges, wij hebben de tijd..... We genieten van alles wat we zien en meemaken. We proberen onze reis zoveel mogelijk echt te beleven en niet alleen van de ene plaats naar de andere te jakkeren. We zuigen als het ware het land, de mensen en de sfeer in ons op. Het leven is mooi....
 
Het reizen loopt allemaal heel makkelijk, alles wijst zich vanzelf. Je vindt altijd wel weer een plek om te slapen en te eten. We hebben gemerkt dat we ons makkelijk ergens thuis voelen. Op onze kast in Hong Kong na, was iedere hotelkamer gewoon even tijdelijk ons huis. Wat ook heel leuk is aan reizen is dat namen van plaatsen en stippen op de kaart veranderen in plaatsen waar je bekend bent en een gevoel bij hebt. Bij het reizen missen we nog wel eens ons eigen vervoer. Reizen met openbaar vervoer gaat prima en is natuurlijk dé plek om lokale mensen te ontmoeten, maar we missen af en toe de onafhankelijkheid van een eigen auto. De mogelijkheid om de route te rijden die je zelf wil en te kunnen stoppen waar en wanneer je wil is toch wel erg lekker. Om die reden hebben we al helemaal zin in Australië en Nieuw-Zeeland.
 
Wat we ook heerlijk vinden aan reizen is alle mensen die we ontmoeten. Contact met de lokale mensen is vreselijk leuk omdat je dan veel meer gaat begrijpen van een land. Wij vinden het altijd heel interessant om er achter te komen wat
iemand bezighoudt en het is ook heel grappig om te zien hoe ze tegen jou aankijken. Soms is ook ook wel moeilijk. Je voelt je soms wel de rijke decadente  westerling. Neem nou zo'n jongen als Atjing in MCA: 20 jaar, verlegen, maar
ontzetten lief, werkt 18 uur per dag voor een schijntje... we helpen hem een beetje met z'n engels en hebben een ontzettend leuke tijd met hem. Zo leuk dat hij ons omhelst als we afscheid moeten nemen. Hij zou vreselijk graag de wereld willen zien, maar is nog nooit verder geweest dan het volgende dorp. Z'n droom is om ooit een minibusje te kunnen kopen, zodat hij z'n eigen taxibedrijfje kan beginnen. We weten dat zo'n auto hier niet meer dan 3000 euro kost. Voor hier een gigantisch bedrag. En wij reizen weer door....leven nu misschien op een budget, maar kunnen het ons permitteren om onze baan op te zeggen en een jaar niet te werken... Het leven zit soms raar in elkaar. Het is niet alleen leuk om lokale mensen te ontmoeten. We komen ook heel veel andere reizigers tegen. Je ontmoet mensen die vaak dezelfde interesses hebben als jij.
Iedereen heeft wel een interessant verhaal. We hebben straks vrienden en kennissen over de hele wereld.
 
In het begin van Vietnam hadden we even een dipje. We vonden de Vietnamese mensen minder leuke dan de Chinese, de andere reizigers waren meer toeristen en gedroegen zich anders en we hadden best nog veel meer geld uit willen geven in
Hong Kong, maar daar hadden we het budget niet voor.... Iets meer naar het zuiden - een paar dagen later sloeg dit gevoel weel helemaal om en we vermaken ons weer uitstekend.
 
Met onszelf gaat het verder ook goed. Hoewel we nu al ruim 3 maanden op elkaars lip zitten, maken we geen ruzie en hebben we elkaar nog steeds genoeg te melden. Met onze gezondheid gaat het ook prima. Buiten af en toe wat opstandige darmen hebben we geen lichamelijke ongemakken. Met uitzondering van mijn knie dan. Die herstelt gelukkig goed, maar hij zal me nog wel een tijdje in de weg zitten. Hoewel we blij zijn dat het knieongeluk niet zo ernstig was dat we onze reis
moesten afbreken en hij langzaam maar zeker herstelt, hebben we die knie af en toe ook wel vreselijk vervloekt. Je weet gewoon niet hoe lang het gaat duren, of je de juiste dingen doet, of je er blijvend last van houdt.... Een weekje langer in Dali blijven is nog wel te doen, maar een tocht door een gorge missen.... niet vanuit China door Laos kunnen reizen.. door het  oponthoud nu precies in de warmste maanden in Cambodja uitkomen.... mogelijk Laos en Myanmar moeten schrappen... zo'n dikke knie hebben dat je echt niet mee mee kan gaan stappen 's avonds terwijl verder iedereen wel gaat (behalve Marc, die hield me gelukkig altijd gezelschap)..... dat zijn de momenten waarop we best wel eens hebben zitten schelden. Maar het alternatief: naar huis en daar in een regenachtig Nederland met m'n been omhoog gaan zitten en weer aan het werk leek toch altijd minder aantrekkelijk. En we hebben echt een geweldige tijd gehad in Dali. Dingen gedaan die we anders nooit gedaan zouden hebben en mensen ontmoet die we anders nooit ontmoet zouden hebben. En het is echt
geweldig om te zien hoe iedereen meeleeft. Familie, vrienden en bekenden thuis, maar ook mensen onderweg en wildvreemden die onze site lezen. Fantastisch!
 
We missen eerlijk gezegd niet al te veel van thuis, maar jullie natuurlijk allemaal wel. We vinden het nog steeds heerlijk om even een internetcafé in te duiken en het gastenboek en jullie mail te lezen! 

 

We hebben het dus prima naar ons zin. We kunnen bijna niet geloven dat er al 100 dagen om zijn... maar goed dat dit jaar een schrikkeljaar is .... hebben we in ieder geval een dagje langer. Het idee om iedere dag te mogen doen waar we zin
in hebben voelt toch wel heel luxe! Wat we na een maand schreven geldt nog steeds: we houden dit nog wel effe vol!

                                                                                                                                       top
Het reisgevoel reisgevoel na een maand

Zittend in het zonnetje, in een luie rieten stoel in te tui van ons guesthouse met uitzicht op palmen en een zwembad en op de achtergrond de bergen, kunnen we maar een ding zeggen: het voelt goed!! Hoewel we natuurlijk wel vaker bijna een maand op vakantie zijn geweest, voelt dit toch anders. Je merkt nu dat je de laatste dagen van een vakantie toch ook altijd weer een beetje naar huis aan het gaan bent... je moet ergens een vlucht halen, je wilt nog bepaalde dingen zien... en dat is nu absoluut niet aan de orde. We hebben alle tijd, we hoeven niets en dat is een heerlijk gevoel, waar we soms ook wel een beetje aan moeten wennen. In het begin hebben we nog redelijk snel doorgereisd, ook omdat we door de kou niet ergens even konden relaxen, maar in Dali vinden we een plekje om uit te rusten. Dat is ook wel nodig na alles wat we de afgelopen maand hebben beleefd. We moeten gewoon even de tijd nemen om alles te verwerken.

 Met onze gezondheid gaat het goed, hoewel we allebei een keer slachtoffer zijn geworden van de onvermijdelijke diarree en Marc door de stof en de tocht in de bus een vervelende verkoudheid heeft opgelopen. Maar buiten dat gaat het prima. We eten gezond (dus moeders: jullie hoeven niet bezorgd te zijn, we krijgen alle vitamientjes binnen) en doordat we ook veel doen raken we ook nog wat kilootjes kwijt.

 Ook financieel loopt het prima. We komen goed uit met ons dagbudget en hoewel de North Face kleding en de gids er behoorlijk inhakten, compenseren we dit weer mooi door een paar dagen niets te doen in Dali. Als je hier niet reist of buitensporige excursies onderneemt, dan geef je echt geen cent uit.

Natuurlijk hebben we ook best eens een dip. Als je half stikt in een hoestbui, je ‚s avonds 3 truien aan moet om het warm te krijgen, je bijna niet kan zitten omdat je kont beurs is van het in de bus zitten en je dan ook nog naar de w.c. moet rennen omdat je diarree hebt.... dan denk je best wel eens „wat doe ik hier?“ Gelukkig zijn die momenten op een hand te tellen en wegen ze niet op tegen al die waanzinnige dingen die we nu al hebben meegemaakt. We genieten er iedere dag weer van.

 We hebben ook al zoveel leuke en interessante mensen ontmoet. De eenvoudige, maar heel pure mensen die leven in de kleine dorpjes en nooit een toerist hebben gezien, zeer hulpvaardige en nieuwsgierige Chinezen in de steden en de treinen en natuurlijk ook andere reizigers waar we lekker mee kletsen (een verademing om af en toe een normaal gesprek te kunnen voeren), ervaringen mee uitwisselen en een biertje mee gaan drinken.

Het is nog wel steeds een gek idee om iedereen thuis zo lang niet te zien en onze verhalen pas over een jaar echt te kunnen vertellen. We vinden het daarom ook heerlijk om alle mailtjes en berichtjes in het gastenboek te lezen. Al jullie belangstelling is geweldig.

 De eerste maand is omgevlogen en we houden dit nog wel effe vol......

 

Het voorbereidingsgevoel - 5 dagen voor vertrek                                                                            top                           

Het wordt nu allemaal we heel erg spannend. We kunnen niet wachten om te vertrekken en tegelijkertijd moet er nog zo veel gebeuren. We zitten midden tussen de verhuisdozen. Onze persoonlijke spullen moeten nog uit huis, maar dat zijn er altijd meer dan je dacht.... Verder bedenken we iedere dag nog wel iets wat nog even geregeld moet worden om alles thuis goed achter te laten. We zijn ook druk bezig om de laatste etenswaren in huis op te maken, we hebben net de pindakaas opgemaakt... kaas hebben we nog genoeg, dus de laatste bruine boterham met kaas kunnen we nog even uitstellen.... We hebben onze rugzakken nog niet ingepakt, maar verder is alles voor de reis geregeld. We hebben de vliegtickets in huis, de visa zijn geregeld, al onze inentingen hebben we binnen en de benodigde medicijnen hebben we opgehaald. Het geeft een goed gevoel om in ieder geval zo goed als klaar te zijn voor vertrek. We hebben wel het gevoel dat we zo druk zijn met alle voorbereidingen thuis, dat we nauwelijks toekomen aan het voorbereiden van de reis zelf. Als we normaal op vakantie gaan hebben we allang de reisboeken uitgespit, maar nu weten we nog lang niet alle details van waar we heengaan en hebben we nog niet eens een route in China uitgestippeld. We hopen daar de laatste dagen voor vertrek nog naar te kunnen kijken, vooral ook omdat dat gewoon leuk is. En anders zitten we straks 6,5 dag in de trein, dus dan hebben we vast ook nog wel even tijd om nog wat meer over China te lezen. We zijn ook erg benieuwd hoe het allemaal zal lopen als we in China aankomen. Het is maar een paar dagen voor Chinees nieuwjaar. Dus we hopen dat het lukt om een beetje behoorlijke plek te vinden om te slapen. We zijn thuis nu zo langzamerhand begonnen met het afscheid nemen van mensen. Dat klinkt gelijk zo zwaar als ik het zo schrijf, want dat is net alsof je niet meer terugkomt en laten we eerlijk zijn: een jaar is lang, maar ook zo weer om. Toch is het altijd lastig om afscheid te nemen (tijdelijk dan) van je vrienden en familie en dat maakt het weken van gemengde gevoelens, zeg maar. Het doet ons wel erg goed om te zien hoeveel mensen er met ons meeleven, het is heel erg leuk om alle reacties van iedereen te zien, te horen en te lezen. Als we moeten samenvatten hoe het voelt, 5 dagen voor vertrek, dan zou ik zeggen: spannend, hectisch, een beetje zenuwachtig, soms met een knoop in je maag, maar we hebben er vooral heel erg veel zin in en kunnen niet wachten om te vertrekken!  

Het voorbereidingsgevoel - 2 maanden voor vertrek                                                                top   

 Voorlopig kunnen we natuurlijk alleen een indruk geven van ‘het voorbereidingsgevoel’ en dat is vooral erg hectisch. We zitten nu zo’n 2 maanden voor vertrek en het begint spannend te worden. Dingen worden nu concreet en iedere week bereiken we wel een nieuwe mijlpaal: inentingen geregeld, huis in de verhuur, paspoort aangevraagd, bezoekje aan de tandarts, …. We zijn ontzettend druk met alle voorbereidingen worden af en toe gek van alle beslissingen die je moet nemen (wel of niet een nieuw paspoort, wel of niet de Trans Siberië express in de winter, wel of niet een digitale camera, wel of niet inenten tegen Rabiës en ga zo maar door.